Neuropsychologia pokera (4): motywacja i uczenie się
Wprowadzenie
W tym artykule
- Czemu podlega mechanizm procesu uczenia się
- Co i jak wpływa na twoją motywację
- Dlaczego stałe doskonalenie się jest ważniejsze od krótkoterminowych celów
"Życie jest pełne złudnych przeszkód". Grant Frazier prawdopodobnie nie odnosił się bezpośrednio do twojej drogi pokerowej, gdy pierwszy raz użył tych słów. Niemniej mogą one dotyczyć ciebie. Tak naprawdę są niezmiernie istotne w odniesieniu do twoich pokerowych celów. Droga pokerzysty do sukcesu i bogactwa jest przepełniona emocjonalnymi trudnościami i nieprzewidywalnością, tak samo jak większość ciekawych przedsięwzięć.
Cokolwiek masz nadzieję osiągnąć jako pokerzysta, tego z pewnością możesz dokonać. Kiedy myślisz o przyszłości, wyznaczony cel może wydawać się odległy i zbyt trudny do osiągnięcia. Dlatego należy zmienić sposób percepcji i koncentracji i zacząć pracować nad przybliżaniem się do celu, zarówno praktycznie, jak i konceptualnie. To, czego się dowiesz, zmotywuje cię i z odrobiną wysiłku... W porządku, ze sporym wysiłkiem, twoje cele staną się rzeczywistością.
Proces uczenia się
Od czego zacząć? Twój mózg uczy się na wiele sposobów. Uczenie się samo w sobie jest raczej trudne do zdefiniowania od strony fizjologicznej, ponieważ obejmuje wiele różnych procesów, które ze sobą współpracują. Jak już wiesz, procesy mózgowe nie działają w sposób wzajemnie się wykluczający. Mechanizmy współpracują ze sobą i tworzą funkcje poznawcze i zachowania, które możemy zdefiniować. Istnieje kilka określonych mechanizmów biorących udział w procesie uczenia się, które są bardzo istotne dla twojej gry w pokera. Pierwszy z nich zawiera to, co przedstawię teraz jako "neuroprzekaźnik pokera", dopaminę.
Z trzeciej części serii możesz sobie przypominać, że obszar podkorowy, zwany zwojem podstawy mózgu, jest mocno zaangażowany w dopaminergiczną działalność mózgu. Pewne procesy zachodzące w tym obszarze wykorzystują dopaminę i grają bardzo ważną rolę w procesie uczenia się gry w pokera. Na poziom dopaminy wpływa podatność twojego mózgu na nagrody. Ta trójetapowa procedura nauki rozpoczyna się w momencie, gdy występuje bodziec, który wywołuje twoją reakcję i kończy się otrzymaniem nagrody. Poniższy schemat pomoże to wyjaśnić:
Bodziec -> reakcja -> nagroda = wpływ na poziom dopaminy
Sposób oddziaływania dopaminy zależy od nagrody. Poziom dopaminy wzrasta, gdy otrzymujesz niespodziewanie wysoki wynik, a maleje, gdy jest on niespodziewanie niski. Im wynik bliższy naszym oczekiwaniom, tym słabsze jest oddziaływanie na poziom dopaminy: wystarczająco proste i bardzo ważne w życiu pokerzysty.
Spójrzmy na przykład. Powiedzmy, że zaczynasz przygodę z pokerem (chociaż w rzeczywistości te zasady dotyczą wszystkich pokerzystów, ponieważ zawsze jest coś, czego można się nauczyć) i dopiero uczysz się gry. To, jakie zagrania są poprawne, a jakie po prostu nieopłacalne w pewnych sytuacjach, nadal pozostaje dla ciebie zagadką.
Twój mózg jest gotowy na przyjęcie wiedzy. Oczywiście jest to bardzo pozytywny stan. Podobnie jak w przypadku noworodków uczących się świata, to, czego się nauczysz na tym etapie, jest niezmiernie ważne, ponieważ może stanowić podstawę dla przyszłych zdolności kognitywnych i zachowań.
Załóżmy hipotetycznie, że mamy pokerzystę, który właśnie zaczął się uczyć gry, a swoją pokerową karierę rozpoczął nie od nauki, a od praktyki. W końcu nauka jest nudna, a gra to świetna zabawa. Prawdopodobnie ma podstawowe pojęcie o grze preflop i zna ogólne zagrania, które po flopie są dochodowe, ale poza tym narzędzia, mające wpływ na podejmowanie decyzji w sposób improwizowany, wciąż są dla niego bardzo nudne.
Gdy taka osoba gra i niespodziewanie zgarnia dużą nagrodę (w tym momencie większość wyników powinno być niespodziewanych, ponieważ oczekiwania gracza dotyczące zakresu przeciwnika są oparte na niewielu konkretnych informacjach), to poziom dopaminy wzrasta, a zwój podstawy mózgu rozpoczyna proces umacniania wyuczonych zasad w oparciu o reakcję. Jeżeli obiektywnie można uznać taką grę za dochodową, a tym samym za dobrą, to jest to bardzo dobry rezultat. Jednak gdyby taka gra w rzeczywistości była niedochodowa i zła, to ten początkowy proces uczenia się spowodowałby duże szkody dla przyszłej kariery.
Gdy gracz uczy się w ten sposób, grając i pozwalając mózgowi reagować na wyniki, to oczekiwania są oparte na tych rezultatach. Natomiast początkujący pokerzysta, a w zasadzie każdy pokerzysta, powinien tworzyć oczekiwania w oparciu o realia, które stanowią, że gra jest korzystna. Dlatego w przypadku początkujących graczy bardzo ważne jest, aby spędzali więcej czasu na nauce niż na grze, a dopiero później zwiększali długość gry, stopniowo zmniejszając czas na naukę.
Nie oznacza to, że twoja początkowa nauka spowoduje w przyszłości boom finansowy lub bankructwo, jeśli chodzi o twój pokerowy potencjał.
Połączenia synaptyczne tworzą się i wzmacniają , ale także mogą się osłabiać. Mówiąc inaczej, tego, czego się nauczysz, możesz się oduczyć lub nauczyć od nowa. Jednak ważniejsze tutaj jest to, że początkowe tworzenie oczekiwań w procesie uczenia się stworzy silne połączenia synaptyczne, które w późniejszym czasie mogą okazać się trudne do zmiany. Biorąc pod uwagę, że pracujesz w długoterminowego perspektywie, dlaczego nie zacząć tego zmieniać już teraz?
W zajęciach takich jak poker on-line, gdzie musisz opierać się na szybkim, automatycznym procesie podejmowania decyzji, rozpoczęcie nauki w niewłaściwy sposób może być bardzo szkodliwe. Jest to kolejny argument przemawiający za zmniejszeniem liczby stołów i nie graniem na autopilocie. Im bardziej zautomatyzowana jest twoja gra, tym bardziej będziesz polegać na utrwalonych przewidywaniach, z czego niektóre mogą być błędne. Gdy grasz na mniejszej liczbie stołów, masz większą możliwość przemyślenia i wyciągnięcia wniosków z bieżącej gry, a także przyszłej zmiany trasy synaps.
Jedną z cech fisza jest niechęć do nauki poprawnej gry. Wielu regularsów zakłada, że fisze to po prostu upośledzone umysłowo tępaki, które nie wiedzą, jak grać w pokera, ponieważ nie są wystarczająco zdolne. Dla części z nich takie założenie może być prawdziwe. Jednakże, mówiąc dokładniej, są to osoby, które nie interesują się nauką poprawnej gry ze względu na ich skłonność do hazardu lub nie zwracanie uwagi na wysokość stawek. Bez względu na przyczynę, mogłeś mieć do czynienia z fiszami - zazwyczaj to ci, których często spotykasz - którzy dostosowują się do poziomu aktualnie rozgrywanej gry i gra przeciwko nim staje się trudniejsza. Nie oznacza to, że przestaje być dochodowa, ponieważ wciąż popełniają oni masę błędów, ale uczą się, w jaki sposób dopasowywać się do gry regularnych graczy, utrudniając im w ten sposób życie i czyniąc je potencjalnie niedochodowym, jeżeli się nie dostosujesz.
Odnoszący sukcesy, zawodowy pokerzysta będzie także działał poza pokerowym stołem, a także w fazie ponownej nauki i adaptacji stworzy nowe oczekiwania. Fisz nadal będzie tworzył oczekiwania oparte na grze, zwiększając potencjał tworzenia wątpliwych wniosków dotyczących ciągle zmieniających się oczekiwań.
Motywacja
We wcześniejszym artykule widzieliśmy, jak ważną rolę związaną z pamięcią gra obszar podkorowy zwany hipokampem. Jest on również bardzo zaangażowany w proces uczenia się. Hipokamp i kora mózgowa nie wymagają bodźca w formie nagrody, aby stworzyć pamięć potrzebną do nauki. Jedyną wymaganą rzeczą jest sam bodziec. Gdy uczysz się gry w pokera, uruchamiasz hipokampowe mechanizmy uczenia się, które mogą lepiej kierować i wpływać na naukę pod wpływem dopaminy, czego doświadczasz przy pokerowym stole. Taki sposób uczenia się jest przede wszystkim tworzeniem dla ciebie długoterminowego i właściwego (zakładając, że materiały do nauki i wnioski są poprawne) przewodnika w twojej pamięci.
Co z tym wszystkim ma wspólnego motywacja? Nagroda cię motywuje. Zarówno to, co możesz zyskać, jak i to, co możesz stracić, jest w stanie motywować twoje zachowanie. W jaki sposób i czego się uczysz oraz jak przetwarzasz te informacje, może wpływać na postrzeganie potencjalnej nagrody i oddziaływać na twoją motywację.
Dam szybki przykład, przypuśćmy, że początkujący pokerzysta rozpoczyna swoją karierę, poświęcając sporo czasu na grę, a na naukę niewiele. Jego wnioski prawdopodobnie mogą prowadzić do popełniania stałych błędów przez długi czas, co szybko stanie się demotywujące. Jeżeli pokerowy nowicjusz dużo się uczy i trochę gra, nawet jeśli w trakcie gry idzie mu słabo, to bardziej prawdopodobne jest, że w przyszłości będzie dobrze sobie radził, ponieważ w długim okresie będzie grał w sposób logiczny i pewny.
Koncentracja na nauce i rozwoju, a nie na szybkich wynikach, ma też inne korzyści. Przeczytałeś już, że nieoczekiwane nagrody mogą pomóc w procesie uczenia się. Jak się okazuje, mogą także zwiększyć motywację. Szeroko udokumentowany jest fakt, że wraz ze wzrostem oczekiwań, maleje motywacja.
Biorąc pod uwagę fizjologię, wydaje się to raczej oczywiste. Im bliżej twoich oczekiwań są rzeczywiste wyniki, tym mniejsze uwalnianie dopaminy. Jak już wiesz z ostatniego artykułu, im mniejsza ilość dopaminy jest uwalniana, tym mniejsza jest aktywność płata czołowego oraz siła fizyczna. Płat czołowy pomaga w wyobrażaniu sobie przyszłości i motywowaniu siebie poprzez racjonalne myślenie i planowanie. Dlatego oczekiwanie na nagrodę wpływa na motywację.
W końcu wszyscy gramy w pokera dla pieniędzy. Czy jest to główny powód twoich wysiłków czy też numer 3 lub 7 na twojej liście, to jest to czynnik motywujący. Ogólnie mówiąc, wyjątkowa chęć posiadania pieniędzy ma potencjał do zmniejszania motywacji. Powszechnie uważa się, że na ogół ludzie podświadomie pragną, aby ich wysiłki były umotywowane wewnętrznie. Oznacza to, że motywacja będzie większa, gdy pragnienie sukcesu będzie pochodziło z wewnątrz, a nie z otaczającego nas świata. Gdy jesteś czymś naprawdę zainteresowany, oznacza to, że jesteś zmotywowany do zrobienia postępu. Oczywiście, wydaje się to dosyć proste.
Problem powstaje, gdy spojrzymy na to z innej perspektywy. Wydaje się, że zewnętrzna rekompensata może osłabiać wewnętrzną motywację, gdyż można się tego coraz bardziej spodziewać. Być może widziałeś w telewizji historie lub słyszałeś anegdoty o utalentowanych i pełnych pasji osobach, które traciły zainteresowanie i motywację związaną z ich rzemiosłem, gdy nagrody stawały się bardziej przewidywalne. Zjawisko to nie jest efektem binarnym; siła oddziaływania jest kwestią poziomu i zależy od osoby oraz innych czynników. Jednak istnieje kilka istotnych zasad, które z tych wniosków powinieneś przyjąć. Im bardziej autentyczne jest twoje zainteresowanie, tym bardziej będziesz zmotywowany. Im bardziej skupisz się na zewnętrznych nagrodach i im bardziej będą one przewidywalne, tym bardziej prawdopodobne jest, że motywacja będzie mniejsza.
Może się to wydawać nieco sprzeczne. Gdy zaczniesz zarabiać dużo pieniędzy, grając w pokera, z pewnością zmotywuje cię to do dalszych działań. Ten wzrost może być krótkotrwały, dlatego potrzebna jest spora dyscyplina, między innymi po to, aby kontynuować pracę tak, jak należy. Gdy twoje zachowanie zaczyna być bardziej kontrolowane przez czynniki zewnętrzne, masz do czynienia z efektem nadmiernego uzasadnienia. Gdy zaczynasz zbierać zewnętrzne nagrody za rzeczy, z których tak czy inaczej się cieszyłeś, twoja wewnętrzna motywacja maleje, a twoje działania zaczynają być kontrolowane przez czynniki zewnętrzne. Niekoniecznie oznacza to, że twoja motywacja zupełnie zmaleje, ale zdecydowanie może osłabić twoje zainteresowanie danym zajęciem.
Kolejnym przykładem wzajemnej zależności jest efekt niewystarczającego uzasadnienia. Stwierdza on, że najmniejszy bodziec potrafiący wywołać wysiłek jest najlepszym motywatorem. Zasadniczo, najlepszym sposobem na utrzymanie prawdziwej motywacji jest nagroda, która nie jest ani za mała, ani za duża, taka w sam raz. Może to naprawdę stanąć na przeszkodzie twoim celom jako pokerzysta. Chcesz mieć przecież najwyższe wyniki na najwyższych stawkach, co oznacza najwyższe zarobki. Możesz pokonać psychologiczną niezgodność między mózgiem a twoją grą w pokera poprzez zbadanie, dlaczego takie zjawisko występuje.
Gdy jesteś zmuszony do trzymania w głowie dwóch sprzecznych myśli, tworzy się napięcie, które można złagodzić przez zmianę zarówno percepcji, jak i zachowania. Jest to tak zwany dysonans poznawczy, który spowodowany jest efektem niewystarczającego uzasadnienia. Gdy nagroda nie jest odpowiednio wysoka, mózg musi zmienić postrzeganie, dlaczego wykonuje działanie. Zamiast zewnętrznej motywacji, która nie może występować, gdy zewnętrzna nagroda nie jest wystarczająca, mózg przekonuje sam siebie, że przyczyny mają charakter wewnętrzny. Działanie, z którego nie jesteś zadowolony, można pokonać motywacją według tej zasady. Mózg jest bardzo dobry w dostosowywaniu się i zawsze znajdzie na to sposób.
Jak wykorzystasz te informacje, aby się zmotywować? Podsumowując, zewnętrzna motywacja nie jest tak silna jak wewnętrzna. Gdy twoje zachowanie wydaje się być kontrolowane przez siły zewnętrzne, w tym przypadku przez pieniądze, to będziesz mniej zmotywowany wewnętrznie. Możesz pozostać zmotywowany przez pieniądze, ale nie będzie to tak silna motywacja, szczególnie gdy będziesz gromadził więcej pieniędzy, niż potrzebujesz.
Mała dygresja, jednym ze sposobów, w jaki twój mózg stara się pokonać tę ostatnią kwestię, jest doprowadzenie do wydawania przez ciebie pieniędzy, abyś był zmotywowany do ich zarabiania. Gdy pieniądze stają się głównym czynnikiem motywującym, to wpływ może być gorszy niż tylko osłabiona motywacja wewnętrzna, np. pieniądze mogą stać się narzędziem, które całkowicie wpłynie na twoje zachowanie. W każdym razie, sposobem na zmniejszenie rozbieżności pomiędzy efektem niewystarczającego uzasadnienia a chęcią maksymalizacji zysków jest zinternalizowanie motywacji poprzez skupienie się na czymś innym.
Badania wykazały, że gdy ludzie motywowani są przez nagrody chwalące ich postępy, a nie wyniki, to ich motywacja wzrasta. Mówiąc dokładnie: rośnie wewnętrzna motywacja. Badane osoby, które otrzymały nagrody za wyniki jako wskaźnik ich postępu, dowiadując się, że stają się coraz lepsi w swoich działaniach, były bardziej zmotywowane do kontynuowania. Jest to kolejny powód, dla którego nauka i doskonalenie się są ważniejsze od linii wyników na wykresie. Powinieneś skupić się na rozwoju jako na celu samym w sobie. Gdy to zrobisz, to nie tylko pójdą za tym pieniądze, ale utrzymasz też motywację i wyniki będą bardziej stałe.
Zakończenie
Grasz w pokera, aby zarabiać pieniądze, taka jest zrozumiała rzeczywistość. Grasz także dla wyzwania, ćwiczeń umysłowych i rywalizacji. Im więcej uczysz się i pracujesz nad swoją grą, tym większa szansa na poprawę we wszystkich dziedzinach. Jeżeli skupisz się na samych pieniądzach, dobre rzeczy mogą się przydarzyć. Jednak może być ci łatwiej osiągnąć sukces, jeśli nie będziesz stawiał pieniędzy na pierwszym miejscu. Japończycy posiadają ważne słowo 'kaizen' oznaczające stałe ulepszanie. Kiedy ostatni raz myślałeś o poprawie jako o celu samym w sobie?
