Strategia big stack: gra przed flopem
Wprowadzenie
-
W tym artykule
- Jakie karty są grywalne
- Ile powinieneś inwestować w pulę
- Jak powinieneś reagować na akcje przeciwników
Prawidłowy dobór rąk startowych to w pokerze połowa sukcesu. Jeżeli grasz z odpowiednimi kartami, nie tylko unikasz nieprzyjemnych sytuacji w kolejnych rundach zakładów, ale niejako tworzysz sytuacje, w których twoja ręka często jest faktycznie najlepszym układem.
Ten artykuł zajmuje się dokładnie tym tematem. Nauczysz się, jakie karty i kiedy są grywalne oraz jak powinieneś je rozgrywać, aby maksymalizować swoje zyski.
Poznasz tzw. tabelę rąk startowych (SHC - starting hands chart), która opisuje w sposób prosty i zrozumiały strategię gry w pierwszej rundzie licytacji. Możesz ją sobie ściągnąć, wydrukować i korzystać z niej podczas gry.
Następny akapit przypomni ci informacje na temat twojej pozycji przy stole. W kolejnych będzie mowa o konkretnych założeniach strategicznych.
DO POBRANIA
Tabela rąk startowych (starting hands chart) w PDF
Jaka jest twoja pozycja przy stole?
Kolejność, w jakiej gracze wnoszą zakłady w poszczególnych rundach licytacji, wyznaczana jest w zależności od tego, kto rozdaje karty (kto jest dealerem). Im więcej graczy siedzi między nim a tobą (licząc odwrotnie do ruchu wskazówek zegara), tym wcześniej przeprowadzasz swoją akcję. Każde miejsce przy stole ma swoją nazwę, która informuje o pozycji.
Jeżeli podejmujesz decyzję jako jeden z pierwszych w kolejności, jesteś na wczesnej pozycji. Jeżeli jesteś na pozycji później, twoja kolej przeprowadzenia akcji następuje również relatywnie późno. Jest to niesamowicie ważne, ponieważ im wcześniejsza pozycja, tym mocniejszych kart potrzebujesz. Im więcej graczy reaguje za tobą, tym wyższe prawdopodobieństwo, że któryś z nich trzyma mocne karty.
Przy stole z 10 graczami, rozróżniamy 10 pozycji. Są one podzielone na cztery grupy: pozycje późne, środkowe, wczesne oraz blindy.
|
|
|
Dealer
Dwie pozycje późne - BU i CO
Dealer i gracz na prawo od niego znajdują się na pozycji późnej. Dealer nazywany jest również BU (button), a gracz bezpośrednio przed nim CO (cut off).
Trzy środkowe pozycje - MP1, MP2 i MP3
Trzej gracze, którzy siedzą na prawo od CO, są na pozycji środkowej. Określa się ich jako MP1, MP2 i MP3 (od angielskiej nazwy middle position).
Trzy wczesne pozycje - UTG1, UTG2 i UTG3
Trzej gracze na prawo od MP1 są na pozycji wczesnej. Określa się ich jako UTG1, UTG2 i UTG3 (under the gun).
Dwie pozycje na blindach - SB i BB
Dwóch graczy, którzy musieli postawić mały i duży zakład, określa się jako blindy. Gracz bezpośrednio przy dealerze to SB (small blind). Wniósł on obowiązkowy zakład - mały blind. Drugi gracz nazywa się BB (big blind). Wniósł on obowiązkowy zakład - duży blind.
Powyższy podział opiera się na założeniu, że przy stole siedzi dziesięciu graczy. Oczywiście nie jest to zawsze regułą.
Jeżeli przy stole znajduje się dziewięciu graczy - należy pominąć jedną wczesną pozycję. Przy ośmiu graczach ubywa kolejna wczesna pozycja, a przy siedmiu pozycja wczesna nie występuje.
Im mniej graczy przy stole, tym więcej ubywa pozycji. Najpierw znikają pozycje wczesne, później środkowe itd.
Jakie karty są grywalne?
 |
| SHC (otwórz) |
Z SHC dowiesz się, jakie karty są najkorzystniejsze do gry i jaki jest najlepszy sposób ich rozgrywania. Możesz ją sobie wydrukować, aby służyła ci jako "ściąga" podczas gry.
SHC łączy trzy ważne informacje:
- siłę twojej ręki
- akcję przed tobą
- twoją pozycję
Jeśli klikniesz na obrazek po prawej stronie, tabela rąk startowych otworzy się w nowym oknie. Możesz ją również pobrać na swój komputer jako plik PDF w celu wydrukowania.
Pobierz tabelę rąk startowych (SHC) jako plik PDF
 |
W lewej kolumnie zawarte są możliwe ręce startowe. Są one zapisane za pomocą skrótów. Np. AA oznacza dwa asy, a 99 dwie dziewiątki. Jeżeli nie możesz znaleźć jakiejś ręki w tabeli - jest ona za słaba do gry i powinieneś ją spasować, gdyż może przysporzyć ci tylko kłopotów. |
|
|
Jeżeli przy danej ręce widnieje litera s oznacza to, że karty te są w tym samym kolorze (suited). Karty w różnych kolorach oznaczane są literą o (offsuited). Jeżeli przy zapisie ręki nie ma żadnej litery, np. AK, oznacza to, że jest obojętne, czy karty te są w jednym kolorze, czy też nie.
 |
W drugiej kolumnie zawarte są możliwe odpowiedzi na to, jaka była akcja przed tobą, tzn. co zrobili przeciwnicy znajdujący się na wcześniejszych pozycjach od twojej. Inaczej zachowujesz się, jeżeli przed tobą było podbicie, ponieważ jest to oznaką siły ręki twojego przeciwnika. |
 |
Twoja pozycja mówi ci o tym, z której kolumny powinieneś korzystać. Jeżeli jesteś na wczesnej pozycji - szukaj informacji w trzeciej kolumnie. Jeżeli jesteś na SB lub BB - patrzysz na ostatnią kolumnę. |
Jeżeli masz na ręce małą parę np. 55, wchodzisz do rozdania z nadzieją trafienia seta na flopie. Zdarza się to tylko w ok 12% przypadków, jednak jeśli trafisz seta, masz bardzo silną rękę, która może wygrać dość dużo pieniędzy. Dlatego sprawdzenie podbicia z małą parą może być dla ciebie opłacalne, o ile przeciwnik ma wystarczająco duży stack, abyś mógł na tym odpowiednio zarobić.
Dlatego obowiązuje tutaj zasada call20. Mówi ona o tym, że możesz sprawdzić podbicie przeciwnika tylko wówczas, gdy ma on stack co najmniej 20 razy większy od wysokości podbicia. To samo tyczy się ciebie. Twój stack musi być co najmniej dwudziestokrotnością podbicia, w przeciwnym razie będzie to dla ciebie sprawdzenie nieopłacalne, ponieważ będziesz w stanie wygrać tylko tyle pieniędzy, ile sam masz przy stole.
Kiedy podbijasz, jak wysokie powinno być twoje podbicie?
W przypadku gdy żaden z twoich przeciwników nie podbił, wysokość twojego podbicia powinna zawsze wynosić 4 BB. Np. na NL10 (0,05/0,10) standardowa wielkość podbicia wynosi 0,40 $.
Za każdego gracza, który limpował (nie podbijał, tylko sprawdził o wysokość BB), doliczasz jednego big blinda.
Podbijasz 4 big blindy + 1 big blind za każdego limpera
Jeżeli przed tobą było dokładnie jedno podbicie, przebijasz o jego trzykrotność.
Jeżeli jakiś gracz podbił, po czym inny sprawdził, twoje przebicie powinno być już czterokrotnością pierwotnego zakładu. Analogicznie, przy dwóch graczach sprawdzających podbicie przeciwnika, wielkość twojego przebicia jest pięciokrotnością podbicia.
Przebijasz o trzykrotność podbicia + 1 wysokość podbicia za każdego gracza, który sprawdził podbicie
Jeżeli przed tobą było więcej niż jedno podbicie, masz dość łatwą decyzję: nie możesz sprawdzić, jeżeli nie posiadasz bardzo silnej ręki (monster hand). Dlatego pasujesz wszystkie ręce, nawet te, które wyglądają na dość silne. Wyjątkiem są tutaj oczywiście para asów oraz para króli. Trzymając taką potężną rękę, wchodzisz po prostu za wszystko.
Grasz tylko parę asów oraz parę króli i wchodzisz z nimi all-in.
Co zrobić, jeżeli ktoś przebił twoje podbicie?
Jeżeli trzymasz jedną z dwóch najlepszych par, przebijasz raz jeszcze. Twoim celem jest wejść za wszystkie swoje pieniądze już przed flopem. Początkujący gracze mają z tym czasami problemy. Trzymając wysoką parę, jesteś w 80% faworytem przeciwko każdej innej parze. Praktycznie nie ma sytuacji, w której będziesz w stanie ulokować swoje pieniądze korzystniej.
Wszystkie inne ręce pasujesz. Również takie, jak AK i AQ, chociaż może się to wydawać zagraniem skrajnym. Wyjątkiem mogą być tu pary.
Jak to zostało powiedziane, istnieje pewien wyjątek. Jeżeli masz parę, która jest mniejsza od AA i KK, czasami opłacalne będzie sprawdzenie. Jednak pod warunkiem, że zarówno ty, jak i twój przeciwnik macie co najmniej 20 razy większy stack, niż pieniądze, które musisz dopłacić, aby sprawdzić.
Na małych limitach często zdarza się, że gracze przebijają o minimum. Nie jest to sensowne zagranie. Jeżeli twój przeciwnik tak zagra (jest to tzw. miniraise), zawsze możesz pozwolić sobie na sprawdzenie. Oczywiście wyjątkiem są tutaj pary asów i króli, z którymi będziesz przebijać raz jeszcze.
Podsumowanie
Jeżeli nauczysz się stosować tabelę rąk startowych, będziesz pewny co do prawidłowości swojej gry w pierwszej rundzie licytacji. Właściwa selekcja rąk startowych to połowa sukcesu. Wielu graczy traci dużo pieniędzy dokładnie w tym miejscu. Grają za dużo rąk startowych albo nie wiedzą, gdzie leży granica grywalności rąk, które ich zdaniem wyglądają dość dobrze.
Jeżeli starannie dobierasz swoje ręce startowe, tak jak jest to podane w SHC, unikniesz kłopotliwych sytuacji, jakie mogą spotkać cię w grze po flopie. Szczególnie ważne jest to na małych limitach, ponieważ jest tam wielu graczy, którzy beztrosko oddają swoje pieniądze. Twoim celem nie jest tworzenie marginalnych sytuacji. Pamiętaj o dewizie win by folding (wygrywanie przez pasowanie).
W następnym artykule dowiesz się, jakie układy możesz trafić na flopie oraz w kolejnych rundach licytacji.
Idź do artykułu: Co możesz trafić na flopie?
