Postmodernistyczny preflop mindset: procesy informacyjne i adaptacyjne w NLHESH
Wprowadzenie
W tym artykule
- Wady i zalety różnych stylów gry
- Jak ważne są informacje i image przy stole
- Twoje psychiczne nastawienie
Poniższy artykuł rozszerzy twoje przemyślenia na temat dynamiki gry charakterystycznej dla rodzaju short handed i pozwoli ci lepiej ją zrozumieć. Dowiesz się zwłaszcza:
- Jak wyglądają różne style gry no-limit Hold'em oraz jakie są ich wady i zalety.
- Jak ważne są wiedza i informacje z punktu widzenia teorii gry, jak również z perspektywy ewolucyjnej, pod względem zachodzących przy stole procesów adaptacyjnych (w związku z tym dowiesz się też o ewolucji stylów gry).
- Jakie znaczenie mają: image przy stole i zmiany stylu gry.
- Jakie powinieneś mieć nastawienie, siadając przy stole pokerowym oraz analizując rozdania.
Pełniejsze zrozumienie tematu po przeczytaniu artykułu sprawi, że będziesz bardziej opanowany i odporniejszy na tilt.
Wstęp: „Come on, it's standard“
Tak swoją rękę skomentował Tom Dwan, znany też jako durrr, kiedy w 2008 r. w pojedynku na NBC National Heads-up Championship w trzecim rozdaniu wystawił TT przeciwko AA Phila Hellmutha. Ten, po suckoucie, nie odmówił sobie kilku kpiących uwag na temat wątpliwej z jego perspektywy gry przeciwnika i musiał dumnie (sprytny "szybki re-raise"), lecz bez pieniędzy opuścić stolik.
Po tym, jak w ostatnich latach, szczególnie od 2003 r. (Moneymaker jako "zwyczajny księgowy" wygrywa WSOP Main Event) znacznie wzrosło zainteresowanie pokerem, oprócz wielu utalentowanych graczy pojawiły się także, jako efekt uboczny, różne szkoły pokerowe.
Teoretyzacja pokera zatacza coraz szersze kręgi, szczególnie jeśli chodzi o wariant no-limit Texas Hold'em. Poprzez medialną obecność w sieci i telewizji (reklamy/transmisje/programy telewizyjne/filmy [np. "Rounders"]) rośnie liczba normalnych i bardzo dobrych graczy.
Z tak dużą liczbą graczy i idącym za tym ciągłym ulepszaniem jakości gry pod względem teoretycznym, NLHE zmienił się z zapleczowego pokera, przy którym kowboje i bandyci wydzierali sobie kasę, w grę matematyki i psychologii, w której rywalizują ze sobą miliony ludzi.
W parze z rozwijającym się poziomem gry idzie zawsze marzenie o wielkich pieniądzach. Szczególnie marzenie o łatwych pieniądzach, zarobionych wygodnie w domu, poprzez kliknięcie myszką.
Jednak nie wszystkim jest to dane i konieczne stają się zwycięskie strategie i teoria gry. Z zasady: im lepszy przeciwnik, tym bardziej skomplikowana strategia. W ten sposób widać rozwój, który odzwierciedlają różne style no-limit Hold'em.
Różnice w stylach gry
W wielu opublikowanych książkach starej szkoły (np. "Super System" Doyle'a Brunsona) styl, którego się uczy i który się propaguje, można w dużej mierze określić jako konserwatywny (ostrożność, racjonalność, przemyślenia, bezpieczeństwo, obliczenia).
Dwa najistotniejsze znaki rozpoznawcze tego stylu to ograniczenie rąk startowych i względnie wysokie zakłady. Kto gra konserwatywnie, ten gra na podstawie equity, zdaje sobie sprawę z roli pozycji i ma na uwadze czynniki metagame, takie jak image przy stole i historię rozdań (aspekty psychologiczne).
Ten styl odpowiada latom 50./60. ubiegłego stulecia, kiedy w pokera grano tylko live ("backyard poker"). Wykorzystuje on gap concept i card removal effect, styl loose passive gorszych graczy oraz psychologiczną przewagę nad bardziej emocjonalnymi (czyli gorszymi) graczami, otrzymywaną poprzez duże wysokości zakładów (gdy jest się pewnym swojej przewagi equity).
Charakterystyka stylu:
Preflop:
- Wąski zakres open raise (10-16%: 22+, A2s+, ATo+, KJ+, K9s+, Q9s+, QJo, JTs; zależnie od pozycji; istotny aspekt: AQ z UTG prawie wyłącznie suited, argument: pozycja/grywalność)
- Overlimp i cold call z przyczajonymi monsterami IP i OOP (8-10%: 22-JJ, A2s-A5s, ATs, 54s-KQs, 75s-KJs)
- Bardzo wąski zakres 3-betu (2-3%: QQ+ AKo, AQs; istotny aspekt: przeciwko kradzieży z BU również AJs/AQo)
- Bez 4-bet blefów (4-bet/fold): minimalny zakres 4-betu (1%: KK+; istotny aspekt: AKs zależnie od image'u przy stoliku, wielkości stacka i ewentualnie readów opartych na tellsach)
Postflop:
- Selektywne i zależne od sytuacji blefy i zagrania występują rzadko.
- C-bet na flopie, opóźniony c-bet na turnie jako PFA
- Check/raise na flopie OOP w puli heads-up na sparowanym stole, stole z blotkami i stole A-high
- Call na flopie, bet/raise na turnie IP w puli heads-up jako float. W wojnie blindów: gra stop&go OOP, względnie bet flop/turn z pozycją
- Rzadkie łapanie blefów z (rękoma o marginalnej wartości)
- z AK lub AQ na stole z blotkami, na którym nie skompletowały się drawy
- słabymi rękoma z topparą po pasywnej grze (WA/WB) na flopie i/lub na turnie
- Domyślnie wysokie zakłady na prawie wszystkich streetach (wysokie value bety)
- od 60% do 95% wielkości puli na flopie
- od 75% do 90% wielkości puli na turnie i riverze
Jeśli chodzi o ogólną charakterystykę, styl konserwatywny określa się jako styl straightforward. Silne ręce gra się mocno, słabe ręce słabo. Blefy wykonuje się rzadko i tylko wybiórczo. Po flopie dalsza agresja ogranicza się do pul, w których jest się PFA, lub zakłada się przewagę value.
Od kiedy istnieją transmisje telewizyjne na dużą skalę (mniej więcej od końca lat 90.), w których widać karty każdego z graczy, ogólny styl gry uległ zmianie. Styl konserwatywny przestał być opłacalny z powodu swojej przewidywalności.
Doprowadziło to do tego, że wielu graczy zaczęło albo grać szerszy zakres rąk, albo grać inaczej określone ręce, bądź też grać inaczej tylko w pewnych momentach.
To oznacza: w stylu "modernistycznym" traci na znaczeniu value edge jako absolutna podstawa teoretyczna gry. Zyskuje za to na znaczeniu fold equity, a ponadto próbuje się ukrywać siłę swojej ręki (disguise), aby zwabić przeciwnika w pułapkę.
Przez to znacznie zwiększa się repertuar zagrań i blefów modernistycznego pokerzysty. To zaś stwarza własną dynamikę gry: gra staje się bardziej psychologiczna, agresywna, z większą wariancją.
Charakterystyka stylu:
Preflop:
- Luźny zakres open raise / częste próby kradzieży (PFR na poziomie 15-30%: 22+, A9s+, ATo+, K9s+, KJo+, QTs+, JTs jako wąski zakres aż do 22+, Ax+, K9s+, KJo+, Q9s+, QTo+, J9s+, JTo, 54s+)
- Częstsze 3-bety, z pozycją również przeciwko podbiciu z wczesnych pozycji (zależnie od PFR gracza, który 2-betował 2-12%: aż do 22+, ATs+, AJo+, KJs+, KQo, QJs, JTs) dla value, inicjatywy i fold equity.
- Selektywne 4-bet blefy jako 4-bet/fold zależnie od wielkości stacków (efektywnie od 120 BB) oraz fold equity (często [min-]4-bet z UTG przeciwko 3-betowi z późnej pozycji, podobnie jak na BU/CO przeciwko 3-betowi z blindów)
- Zagranie squeeze jako specjalna forma 3-betu, nieco częstsza od zwykłego 3-betu z uwagi na większe fold equity (zależnie od pozycji i tendencji do sprawdzania zaangażowanych graczy aż do 16%: 22+, A2s+, ATo+, K9s+, KJo+, QJs)
Postflop:
- Podwyższona agresja na flopie i riverze
- Check/raise dla value i check/raise jako blef w 2-betowanych/niepodbitych pulach
- Donk bet w celu indukcji przebicia w 3-betowanych pulach
- Blefy na turnie i riverze OOP i IP jako zakłady na scare cards
- Zagranie float bez pozycji (zazwyczaj na deepstacku: 150 BB+)
- Blefy 3-barrel lub linie blefów (call flop, bet/raise turn, bet/raise river; check/raise flop, bet turn, bet river)
- Wariacje w wysokościach zakładów: block bet (20-40% puli) na wszystkich streetach OOP, value bety na turnie (55%-95% puli) i riverze (30%-95% puli)
- Overbetowanie na turnie i riverze (głównie jako open push OOP) jako blef i value bet
Podstawową zaletą stylu modernistycznego jest, jak jasno wynika z jego opisu, jego nieprzewidywalność (disguise, deception). Pasuje do tego "Fundamental Theorem of Poker" Sklansky'ego, według którego zyskuje się zawsze wtedy, kiedy przeciwnik gra swoją rękę inaczej, niż gdyby zagrał ją, znając nasze karty. Z tego wynika, że różnorodność w doborze rąk, strategii i wysokości zakładów, ma na celu sprowokowanie przeciwnika do błędnych decyzji.
Minusem jest to, że często na flopie bądź nawet na showdownie mamy rękę, która pod względem equity jest słabsza niż ręka (zakres) przeciwnika, inwestujemy więc jako underdog. Krótko mówiąc: odchodzimy od najbardziej opłacalnej gry (game theory optimum), aby spowodować to samo u przeciwnika. Dajemy się wykorzystać, aby móc wykorzystać oponenta.
Innym aspektem stylu modernistycznego jest to, że z jednej strony podwyższa się wariancję, z drugiej kreuje i wykorzystuje się drobny edge. Kiedy w konserwatywnym stylu gra się np. pas z KJ na BU przy podbiciu z MP, w stylu modernistycznym, biorąc pod uwagę zwiększoną wariancję i możliwość błędów w grze po flopie, można wygrywać od czasu do czasu trochę więcej pul, jeśli przeciwnik nie dostosuje swojego stylu gry (lub zrobi to za późno).
Innym szczególnym powodem opłacalności stylu modernistycznego jest to, że generuje on sytuacje, w których trzeba podejmować trudne decyzje, które działając jako psychologiczny nacisk na przeciwnika powodują, że popełni on kiedyś duży (czyli kosztowny) błąd. Nie chodzi tu więc tylko o samo prawdopodobieństwo wygranej.
Szczególnie w wariancie no-limit, w którym duże znaczenie mają implied odds, jest to wyjątkowo istotne: przewagę gracza modernistycznego nad konserwatywnym stanowi doświadczenie w radzeniu sobie z takimi sytuacjami. Można więc założyć, że doświadczony gracz modernistyczny popełni w grze po flopie mniej błędów niż gracz konserwatywny.
Poker z perspektywy ewolucyjnej - podstawa postmodernistycznego rozumienia gry
Tak brzmi maksyma Humberto Brenesa, który ze swoim rekinem dba o zabawny nastrój i rozrywkę podczas WSOP. O ile figurka rekina może wydawać się zabawna, to samo zwierzę przedstawia założenia dzisiejszego pokera, z których można wyciągnąć daleko idące wnioski na temat społecznego i społeczno-kulturowego stanu naszego pokolenia.
Idea walki o przetrwanie, bycia rekinem bądź rybą, jak określają to pokerzyści, ma w istocie swoje uzasadnienie. Dzisiejszy pokerzysta, w tym również ty, który chcesz opanować tę grę przy pomocy szkoły pokerowej, toczy ciągłą walkę o swój byt. W pokerze: o utrzymanie czy raczej powiększanie swojego kapitału.
W twoim środowisku, przy stołach pokerowych, znajdują się inni gracze, którzy również chcą przetrwać. Są zagrożeniem dla ciebie i twojego kapitału. Wszyscy żyjecie w świecie, gdzie zasoby są ograniczone. Każdy rake was osłabia. Każda walka, czyli każda pula, wymaga wysiłku.
Do tej walki można się jednak przygotować: z jednej strony poprzez wcześniejsze zapoznanie się z teorią (wiedza matematyczno-analityczna, np. tabele) i przygotowanie psychiczne (stabilność umysłowa, odporność na tilt), z drugiej poprzez przestudiowanie wcześniejszych walk (analiza sesji i rozdań).
Jako pokerzysta masz wolność wyboru strategii i ogranicza cię jedynie limit przy stole lub wysokość stacka. Twoje decyzje mogą mieć różne źródła: przypadek, emocje, obliczenia. Mimo że niektórzy gracze, w tym zawodowcy, dokonują wyborów na podstawie rzutu monetą, powinno być jasne, że przetrwanie w największym stopniu zapewnią ci obliczenia. A najważniejszym surowcem dla obliczeń są informacje.
Jako źródło informacji masz do dyspozycji dwie duże dziedziny: teorię gry, czyli matematyczno-analityczne podstawy Texas Hold'em oraz analizę przeciwnika.
Z początku przeciwnik na drugim końcu stołu jest dla ciebie niewiadomą. Nie wiesz o nim nic, oprócz wielkości jego stacka i nazwy. Jego decyzje są dla ciebie nieprzewidywalne. Teoretycznie mógłby to być nawet komputer, który podejmuje decyzje przypadkowo, bądź jest w jakiś sposób zaprogramowany.
Aby podjąć przy stole pokerowym uzasadnione decyzje, które opierają się na możliwie najpełniejszej ilości danych, musisz założyć, że twój przeciwnik również jest racjonalnie myślącym graczem (thinking player) tzn., że jego decyzje bazują na zrozumiałych i mniej lub bardziej przejrzystych zasadach.
Ponadto musisz być świadomy, że twój przeciwnik niekoniecznie gra najbardziej opłacalną teoretycznie grę i nie każdy gra tak samo. Każdy gracz ma własną logikę gry i uzasadnia swoje decyzje we własny (indywidualny) sposób. Może się to pokrywać z teoretycznym optimum, ale nie musi. Dlatego ważne jest, abyś zrozumiał jego działania i wykorzystał te informacje przeciwko niemu.
W pokerze, tak jak w przyrodzie, następuje stały rozwój zawartych w nim systemów: gracz, aby przetrwać, musi się przystosować. Komu się to uda, przeżyje, komu nie, ten wymiera (bankrutuje, spada w limitach).
W teorii ewolucyjnej mówi się o zasadzie różnorodności gatunkowej. Z wszystkich gatunków w naturalnym toku wydarzeń wybranych zostanie kilka, które przetrwają. Nazywa się to selekcją. Poprzez ciągłą selekcję dochodzi na świecie w końcu do stanu równowagi.
Jeśli odnieść ten tok rozumowania do pokera, to można wyrysować całkiem prawdopodobną linię rozwoju: zaczyna się z talią kart i zasadami gry. Kilku graczy, którzy oprócz reguł nie wiedzą nic lub bardzo niewiele o grze, tworzą podstawę dla dalszych wariacji. Każdy z graczy jest zatem zmienną w świecie pokera. Niektórzy gracze wygrywają pieniądze, inni przegrywają.
Lepsi zawodnicy zostają wyselekcjonowani i przetrwają. Szczególny czynnik, jakim jest szczęście, również ma swoje odzwierciedlenie w przyrodzie jako przypadkowe zdarzenia. Jednak na dłuższą metę faktycznie przetrwają lepsi (zdolniejsi) i staną się oni swoistym czynnikiem stabilizującym.
W pokerze grają przeciw sobie myślący ludzie, którzy mierzą się ze sobą na podstawie rozumnych decyzji. Kto podejmie lepszą decyzję, ma przewagę. Od lat 50. ubiegłego wieku pod względem teorii wiele się w pokerze zmieniło, a dzięki telewizji i internetowi, szczególnie szkołom pokerowym, ta techniczna wiedza jest dostępna dla całej rzeszy graczy.
Z perspektywy ewolucyjnej można odtworzyć możliwy rozwój:
- W świecie calling station zostają wyselekcjonowani gracze tight agressive (TAG), ponieważ z powodu value edge wygrywają więcej pieniędzy, niż przegrywają ("czasy konserwatywne": około 1950-1990).
- W świecie TAGów i calling station wyselekcjonowane zostają LAGi (loose aggressive) i TAGi. TAGi mają przeciw calling station value edge, a przeciw LAGom mały value edge przy dużej wariancji. LAGi mają przeciw calling station value i deception edge, a przeciwko TAGom deception edge przy wysokiej wariancji („czasy modernistyczne“: około 1990-2003).
- W świecie TAGów, LAGów i calling station w pierwszej kolejności wyselekcjonowani zostają gracze, którzy potrafią wykorzystać zalety stylów TAG i LAG (LAG-TAG), a w drugiej kolejności ci, którzy korzystają z niektórych zalet tych stylów („czasy postmodernistyczne“).
Ważne aspekty stylu postmodernistycznego - znaj swojego przeciwnika
Istotna dla charakteru gracza postmodernistycznego jest wiedza dotycząca jego mocnych i słabych stron, mentalność, z jaką siada on do stołu. Zdaj sobie sprawę z tego, że bierzesz udział w rywalizacji. Masz jeden cel: utrzymanie swojego kapitału i, jeśli to możliwe, powiększanie go. Aby to osiągnąć, masz do dyspozycji mnóstwo informacji.
Dlatego ważne dla ciebie jest z jednej strony opanowanie teorii gry (poprzez czytanie artykułów, oglądanie filmików, analizę rąk), z drugiej zdobywanie doświadczenia przy stołach, żeby wyćwiczyć obchodzenie się z informacjami.
Konieczne przy tym jest, abyś przy wszystkich tych działaniach zdawał sobie sprawę, dlaczego i z jakim zamiarem coś robisz oraz gdzie tkwi twoja przewaga (edge) nad innymi graczami.
Zdajesz sobie sprawę, że twoi przeciwnicy znajdują się na różnych szczeblach pokerowej drabiny ewolucyjnej, są więc sprzed etapu konserwatywnego (słabe calling station), konserwatywni (TAG), modernistyczni (LAG) albo postmodernistyczni (LAG-TAG). Do tego dochodzą też wymowne określenia typów graczy, które mogą ci pomóc w wykorzystaniu ich słabych stron, np. osioł (donkey), skała (rock) czy maniak.
W internetowym pokerze powinieneś prowadzić notatki dotyczące sposobów gry i tendencji przeciwników, które możesz wykorzystać, oraz uwzględniać statystyki, które znacznie ułatwiają śledzenie przebiegu gry. Oznaczenie kogoś po prostu jako złego gracza może być niebezpieczne: gracze rozwijają się!
Ewolucja nie jest statycznym procesem, który zachodzi etapami. Jest płynna i sukcesywnie prze do przodu. Ogólnie przedstawione style nie mają prawie w ogóle znaczenia dla gorszych graczy, którzy nie grają żadnego stylu świadomie i często podejmują decyzje intuicyjnie. Dlatego nie powinieneś w 100% polegać na statystykach czy notatkach, tylko dokładnie analizować na podstawie dostępnych informacji szanse zysku/straty.
Kiedy masz już w miarę trafne oszacowanie przeciwnika (znacząca wielkość próbki: kilka tysięcy rąk), możesz go przyporządkować do danego stylu i ocenić repertuar jego zagrań. Wiesz, czy możesz w pewnych momentach 3-betować czy nie, kiedy lepszy jest cold call, kiedy 4-bet się nie opłaca, kiedy możliwy jest 4-bet blef itd.
Najogólniej mówiąc, twoją przewagą jako gracza postmodernistycznego jest to, że znasz wady i zalety różnych stylów i potrafisz trafnie wykorzystywać błędy innych graczy: albo za dużo pasuje, albo sprawdza zbyt często. Możliwe też, że jest zbyt agresywny.
Twoimi dwoma najważniejszymi narzędziami walki w pokerze są: po pierwsze matematyka, która przejawia się w postaci oddsów/outów/tendencji/statystyk/częstotliwości zagrań, po drugie twoja umiejętność zwodzenia (deception), czyli przewaga informacji odnośnie siły rąk. Przeciwko konserwatywnym graczom rośnie znaczenie zwodzenia z powodu implied odds i zwiększania się możliwości błędu przeciwnika. Przeciwko modernistycznym graczom ważniejsze staje się poleganie na value.
W tym miejscu istotna jest twoja umiejętność podejmowania decyzji. W pokerze jest wielu graczy, którzy grają postmodernistycznie. Przeciwko tym graczom ważne jest, aby odpowiednio dozować poziom agresji. Szczególnie przed flopem istnieje duże ryzyko błędu, przeważnie przy rękach z marginalnym value w dużych 4-betowych pulach (JJ, QQ, AQ). Często lepiej jest rozgrywać te ręce, mając na uwadze kontrolę puli. Przeciwko dobrym graczom postmodernistom i tak nie będziemy mieli znacznej przewagi. Dlatego powinno się w rozdaniach przeciwko nim postępować ostrożnie i w dużych pulach grać według equity.
W obliczu złożoności układów przed flopem i różnorodności przeciwników (typów przeciwników), musisz zawsze na nowo oceniać, który element przeważa: value czy zwodzenie. Jeśli grasz już kilka tysięcy rąk przeciwko tym samym graczom, musisz w dodatku sprawdzić, czy i na ile twoi przeciwnicy dopasowali się do twojego stylu gry. Przejawia się to zazwyczaj częściej w jednej lub kilku znacząco inaczej rozegranych rękach niż w analizowanych statystykach.
Przeważnie zwraca się uwagę przed flopem na zachowania 3-betowe i tendencje do zagrania cold call oraz szczególne zagrania, jak znane "sprawdzenie 3-betu" z AA na UTG przeciwko 3-betowi z BU.
Szczególnie przy grze z ciągle tymi samymi przeciwnikami konieczne jest zmienianie od czasu do czasu swojego stylu gry, różnicowanie swoich rąk oraz zwiększanie i zmniejszanie poziomu agresji (power poker kontra smallball poker): wyzwolenie niejako z więzów swoich zakresów, strategii i wysokości zakładów, które czynią cię przewidywalnym.
Jako postmodernistyczny gracz skupiasz w sobie zalety pozostałych stylów. Na twoją dużą zręczność składają się przewidywanie zakresu przeciwnika i określenie możliwych value betów i blefów oraz przystosowanie się i wykorzystanie błędów i tendencji przeciwnika.
Informacje dla optymalnej gry z perspektywy postmodernistycznej często nie są jednoznaczne, a nawet kiedy są, to nie zawsze zdążysz je w danej ręce zastosować. Ludzka zdolność do wykonywania obliczeń jest niekiedy przeciążona. Dlatego także tutaj wkraczają ewolucyjne mechanizmy selekcyjne pod względem talentu i zdolności obliczeniowych, szybkości przystosowania się i kreatywności w odkrywaniu błędów przeciwnika oraz znajdowaniu opłacalnych sytuacji.
Dlatego potrzeba wiele cierpliwości i doświadczenia, jak również ochoty do ciągłej analizy i zdobywania nowych informacji, co może być bardzo wymagające. Należy to jednakże do mentalności dobrego pokerzysty.
Jeśli chodzi o szczegóły stylu postmodernistycznego, to nie da się w ramach tego artykułu stworzyć choćby przybliżonego schematu.
Można go jednak scharakteryzować następująco: jest to połączenie wszystkich możliwych stylów w celu wykorzystania błędów przeciwnika. O praktycznym zastosowaniu tego stylu możesz przeczytać w artykule Hasenbratena (obecnie tylko w języku niemieckim) dotyczącym gry przed flopem. Dowiesz się z niego, jakie pytania musisz sobie zadać, aby wyćwiczyć skłonność do podejmowania prawidłowych decyzji.
Podsumowanie
Według perspektywy ewolucyjnej gra w pokera on-line jest walką z innymi graczami o przetrwanie. Twoi przeciwnicy działają racjonalnie i grają w indywidualny sposób. Dzięki zdobywaniu informacji o matematycznych podstawach gry i sposobie gry przeciwnika jesteś w stanie rozpoznać styl, jakim gra i wykorzystać jego słabości dla własnej korzyści.
Punktem orientacyjnym przy ocenie przeciwnika może być 4-stopniowy model rozwoju pokerzysty (calling station, konserwatywny TAG, modernistyczny LAG, postmodernistyczny LAG-TAG ). Dzięki wykorzystaniu notatek/readów i matematycznych statystyk możesz dopasować sposób gry przeciwnika do danego stylu, aby trafnie ocenić jego słabości.
Im nowocześniejszy jest styl twojego przeciwnika, tym ważniejsze jest, aby twoja gra polegała na equity. Im jest bardziej konserwatywny, tym istotniejsze staje się zwodzenie (deception). Nikt nie gra jednak danego stylu w jego czystej formie. Dlatego musisz włączyć do swojej gry oba elementy i oceniać, który w określonej sytuacji jest ważniejszy.
W szczególnym przypadku, gdy natkniesz się na przeciwników, z którymi często grałeś (którzy mają i korzystają z informacji o twojej grze), musisz od czasu do czasu odejść od swojego stałego wzorca gry i czasem zwolnić lub przyspieszyć, tak aby pozostać nieobliczalnym.
Ważne, abyś do stołów zasiadał ze świadomością, że dostępna ci jest szeroka baza informacji, która jest decydująca dla twojej gry. Powyższy artykuł przekazał ci, jak to zrobić. Teraz twoja kolej, by tę świadomość rozwijać.
Powodzenia!
| LINKI | |||||
|
|||||
