WSOP regular chip count

Gwiazdy gry online i sieciowcy broniący swej anonimowości jak Joanna D'Arc cnoty, królowie telewizyjnych show i leśni nudziarze, rozpoznawalni i zapomniani mistrzowie, debiutanci i wiarusi, najlepsi na świecie i kompletni amatorzy nie przespali późnej wiosny - giddy up, World Series of Poker!

Greg Merson najlepszy przy krótkim stole

Layne Flack

Z grubego na 61 eventów kalendarza World Series of Poker uleciały już niemal wszystkie kartki. Najlepsze jednak zwykle zostawia się na koniec. Mistrzowski turniej No Limit Hold'em/Six Handed z wpisowym w wysokości 10 000 $ był jedną z ostatnich przed Main Eventem szans na naprawdę duże pieniądze i solidny, punktowy zastrzyk do klasyfikacji Player of the Year. W stawce roiło się od znanych i uznanych pokerowych osobistości, w kasie było podobnie: ubiegłoroczni bransoletkowicze Sean Getzwiller, Jason Mercier oraz Eugene Katchalov, zwycięzca sprzed dwóch tygodni Carter Phillips, były mistrz świata Jonathan Duhamel, Marvin Rettenmeier, Roberto Romanello, Josh Brikis oraz słabszy brat lepszego brata Tony Hachem mogli nieco napełnić swe kiesy.

W drugie tegoroczne świecidełko celował Timothy Adams, w drugie w karierze - spec online Andrew Lichtenberger. O błyszczący debiut walczył Shannon Shorr, a zdecydowanie najwybitniejszą postacią czołowej ósemki był Layne Flack, który na swej niezwykle wyboistej, usłanej butelkami wódy i torebkami śnieżnobiałego proszku pokerowej drodze aż sześciokrotnie schylał się po WSOP-owe laury. Do final table jednak nie dotrwał.

W heads-upie młodość spotkała się z doświadczeniem - naprzeciw Grega Mersona żetonową warownię rozpostarł zwycięzca eventu PLHE z 2003 roku Keith Lehr. Wyżej wymieniona dwójka nie potrafiła rozstrzygnąć losów pojedynku w Dniu 3, ale ci, którzy liczyli na wielogodzinną bitwę po przerwie, musieli zadowolić się krótkim spektaklem. Już w pierwszej ręce przeważający Merson zagrał 4-bet shove z , na co liczył, mogący pochwalić się , Lehr. Flop przechylił bransoletkową szalę w stronę Mersona, na turnie spadła , która do euforii doprowadziła railing Keitha. Studzący, gorzki wyjaśnił wszystko - zriverowany straight zapewnił Gregowi Mersonowi zwycięstwo.

Jeden dla Rosji

Scotty Nguyen

Eventy pot-limit Omaha Hi/Lo należą do ulubionych wśród profesjonalistów, co niektórym zwiastować może ożywienie tego wariantu w sieci w najbliższym czasie. Przedostatni niszowy turniej w tym roku "na plus" zaliczyli m.in. Dario Alioto, Eric Lindgren, weteran Brent Carter, Amnon Filippi, legenda brytyjskiego pokera John Shipley, Bryan Devonshire, posiadacz czterech bransoletek, zapomniany grinder z nowojorskiego Mayfair Mickey Appleman, specjalista od gier mieszanych Stephen Su oraz Kyle Bowker.

Przy finałowym stole zasiadł uważany za jednego z najlepszych graczy splitowej Omahy Scotty Nguyen, jednak jego krótki stack nie pozwolił na zamówienie wielu drinków. Szóste miejsce zajął jeden z większych talentów mniej popularnych odmian, Yuval Bronshtein, po którym krzesło odstawił tegoroczny zwycięzca eventu 2-7 Triple Draw, Randy Ohel. Na czwartym miejscu uplasował się David "ODB" Baker, którego niepisana rywalizacja o miano najlepszego Davida Bakera z młodszym "Bakesem" niezwykle służy obu pokerzystom. Gdy w grze pozostała trójka graczy, dyrektor turniejowy zarządził przerwę na kimanko.

Zdecydowanie najkrótszy w stawce Dnia 4 Chris Bell odpadł jako pierwszy, gdy w pojedynku "two pairs on two pairs" okazał się gorszy od Viacheslava Zhukova. Rosjanin, ubiegłoroczny zwycięzca WSOP Pot-Limit Omaha Hi/Lo Championship, posiadał na rywalem bezpieczną przewagę, jednak Kanadyjczyk Roch Cousineau tanio skóry sprzedać nie zamierzał. W końcu nawet objął wyraźne prowadzenie, które jednak, konsekwentną seria mniejszych pul, Zhukov najpierw zniwelował, by potem dokonać dzieła, zapewniając Rosji pierwszą w tym roku bransoletkę.

Druga gwiazdka Schulmana

John Juanda

101 graczy zasiadło do stołów trzeciego, po Main Evencie i Poker Player's Championship, w rankingu prestiżu turnieju 10 000 $ No Limit Deuce-to-Seven Single Draw. Nazwiska uczestników posłużyć by mogły za materiał do opasłego tomu Encyklopedii. Swój debiut w tegorocznej edycji cyklu zaliczył Johnny Chan, który bez powodzenia zmagał się z takimi tuzami jak Billy Baxter, Phil Ivey oraz, uważany za najlepszego amatora w historii pokera, Lyle Berman. Niewiele brakowało, by liderujący po pierwszym dniu Konstantin Puchkov ustanowił samodzielny rekord największej ilości cashy w jednym roku.

Kasa wąska była na czternaście miejsc, a swoje w niej odnaleźli Marco Traniello, Daniel Negreanu, Jason Mercier, Erik Seidel, Andy Bloch, Larry Wright, Ali Eslami i Bob Bright. Very familiar and very shiny. Szóste miejsce zajął obrońca tytułu, fenomenalny John Juanda. Najpierw przegrał potężną pulę z 97xxx vs. 96532 Nicka Schulmana, by następnie nieudanie drawować o wszystko wobec JTxxx Ashtona Griffina. Griffin był kolejnym, który wstał od stołu - w niemal milionowym pocie Mike Wattel ustrzelił predraw smooth "dziewiątkę" i było po wszystkim. Następnie niemal wyblindowany został Benjamin Parker i rozpoczęła się rywalizacja 3-handed z Schulmanem, Wattelem oraz Georgem Danzerem.

Niemiec był kolejnym, który odpadł z gry. Dzięki zwycięstwu w rozdaniu pat vs. pat Nick Schulman nabudował się niesamowicie, kryjąc stack Wattela ośmiokrotnie. Mike wcześniej grywał heads-upy podczas World Series of Poker cztery razy, wygrywając tylko w jednym przypadku. Statystyka była nieubłagana - Schulman błyskawicznie zmiótł okruchy stacka rywala, dzięki czemu powtórzył swój sukces w turnieju mistrzowskim NL 2-7 SD sprzed trzech lat.

by acebestini