WSOP Event #34: Eric Baldwin wygrywa

Od samego początku tego turnieju Baldwin był w ścisłej czołówce. Do trzeciego dnia rywalizacji zdołało awansować jedynie 20 z 2095 graczy, a wśród nich był Bertrand ElkY Grospellier. ElkY nie zdołał jednak powstrzymać Amerykanina, który w finałowej rozgrywce odprawił z kwitkiem Jonasa Klausena. Za zwycięstwo w Evencie #34 młody Amerykanin z Wisconsin zgarnął złotą bransoletkę World Series of Poker 2009 i nagrodę finansową w kwocie 521 932 $.

Na początku rozgrywek zanosiło się na to, że Bertrand ElkY
Grospellier (na zdjęciu po lewej) będzie miał swój wielki dzień - tuż po wznowieniu turnieju najbardziej znany gracz  spośród wszystkich pozostających w tym evencie zdołał wyeliminować kilku shortstacków i po chwili ElkY został nowym liderem. Sielanka nie trwała jednak zbyt długo, bowiem kilkanaście minut później ElkY przegrał dwa bardzo ważne rozdania i musiał się pożegnać. Tak to już bywa w pokerze, że kiedy karta się odwróci, to można pożegnać się z turniejem w ekspresowym tempie. W swoim ostatnim rozdaniu ElkY miał Kx Kx, czyli prawie najlepszą rękę startową. Ale w tym wypadku prawie robiło ogromną różnicę, bowiem kowboje Francuza nadziały się na rakiety Ax Ax, które odwrócił Steven Bradbury. Bertrand Grospellier nie zdołał trafić króla i ostatecznie ukończył ten turniej na 13. miejscu. Po chwili z grą pożegnało się jeszcze dwóch pokerzystów i pozostali gracze zasiedli do ostatniego stolika. Do rozpoczęcia prawdziwego finału potrzebna była jednak jeszcze jedna eliminacja.

Ostatecznie bubble boyem finału został Young Phan, który zdecydował się na zagranie all-in za 250 000, trzymając w ręku Qx 8x. Benjamin Scholl sprawdził to zagranie z parą Jx Jx, na stole nie pojawiła się żadna dama i Phan musiał zadowolić się 10. miejscem, za które otrzymał 42 895 $.

Kolejnym przegranym został Eric DeFontes, który zagrał pusha w odpowiedzi na otwierające podbicie ze strony Jonasa Klausena. Jednak Klausen postanowił sprawdzić to zagranie ze swoimi , DeFontes odwrócił i mieliśmy coinflipa. Już po wyłożeniu na flopa shortstack był niemal bez szans na przetrwanie, board uzupełniły blanki w postaci i na turnie i riverze i w dalszej grze pozostawało już tylko ośmiu pokerzystów.

Martin
Jacobson i Steven Bradbury nie wytrwali wiele dłużej i podzielili los DeFontesa, odpadając odpowiednio na 8. i 7. miejscu. Chwilę później miała miejsce niezwykle interesująca wojna blindów, która zakończyła się paskudnym coolerem. Tym razem pechowcem był Andrew Youngblood, którego wyeliminował Klausen. Na początku rozdania było dość spokojnie, wszyscy wokół spasowali, Klausen tylko dopełnił z małej ciemnej, zaś Youngblood
nie zdecydował się na podbicie. Kiedy na flopie pojawiły się ,
Klausen zagrał bet za 75 000 i wtedy się zaczęło. Youngblood
zagrał szybki raise do 420 000, ale w odpowiedzi ujrzał jeszcze szybsze przebicie all-in ze strony Klausena. Youngblood zagrał call bez chwili namysłu, odwracając , które dawały mu najniższego seta. To jednak było zbyt mało, aby pokonać Klausena, który już na flopie trafił strita ze swoimi . Youngblood mógł oczywiście jeszcze liczyć na full house lub karetę, ale ani na turnie, ani też na riverze, nie były w stanie mu pomóc.

Po tym zwycięstwie Klausen nabudował stacka do wartości 4,4 mln w żetonach, ale nie zamierzał na tym poprzestawać i już po chwili wyeliminował kolejnego rywala. Tym razem padło na Rolanda De Wolfe, który będąc na totalnym shortstacku zdecydował się na pusha z 6x 7x. Klausen miał w tym rozdaniu dominujące Ax 6x i bez problemu pokonał swojego rywala.

Kilkanaście minut później James Taylor wyeliminował Benjamina Scholla na czwartym miejscu i w walce o mistrzowski tytuł pozostała juz tylko najlepsza trójka graczy. Co ciekawe, zarówno Taylor, jak i Baldwin i Klausen dysponowali wówczas niemal równymi stackami. W tym czasie najlepiej poradził sobie Baldwin, który był najbardziej agresywnym graczem spośród wymienionej trójki. W pewnym momencie Taylor został zdegradowany do miana shortstacka i po chwili odpadł z turnieju. W swoim ostatnim rozdaniu Taylor zdecydował się na odważny call za wszystko, trzymając w reku jedynie Kx Qx, które w żaden sposób nie były połączone z niskim flopem. Baldwin wstawił mu all-ina z top parą i zdołał się obronić do końca rozdania. Po tym zwycięstwie Baldwin przystępował do heads-upa z nieznaczną przewagą stacka nad Klausenem.

Decydujące rozdanie tego pojedynku nastąpiło chwilę po tym, gdy Klausen zdołał wyjść na prowadzenie. W starciu monsterów Baldwin (na zdjęciu po prawej)  trafił seta czwórek na flopie , zaś Klausen miał najwyższe dwie pary ze swoimi . Klausen miał tutaj co prawda minimalne szanse na zwycięstwo, ale ani na turnie, ani też na riverze nie były w stanie mu pomóc. Dzięki tej wygranej Baldwin dominował swojego rywala, mając ośmiokrotnie więcej żetonów, aniżeli Klausen.

Baldwin nie wypuścił juz tej okazji z rąk i finałowe rozstrzygnięcie nastąpiło kilka minut później, kiedy to doszło do klasycznego coinflipa. Baldwin zagrał call z w odpowiedzi na pusha ze strony Klausena, który zagrał all-in z . Po flopie nie brakowało emocji, bowiem na stole pojawiły się . Od tej chwili Baldwin juz nie chciał trafić seta, bowiem dziesiątka na stole dała by Klausenowi strita. Ogółem Klausen miał w tym momencie 8 czystych outów, krupier rozpoczął celebrować moment wyłożenia kolejnych kart na stół, zaś z tłumu kibiców co chwila rozlegały się okrzyki: "Ten! Ace! Brick! Queen! Six! Ace!
Ten!"

Wreszcie krupier przystąpił do dzieła i najpierw wyłożył
na turnie. W tym momencie Baldwin juz był niemal pewien końcowego sukcesu, bowiem Klausenowi pozostało juz tylko 6 outów. Ostatnią kartą wspólną była i w Baldwin mógł juz skakać z radości. Było się z czego cieszyć, bowiem Eric Baldwin zabierze do domu złotą bransoletkę WSOP i 521 932 $ w gotówce. Był to największy sukces w dotychczasowej karierze tego młodego gracza. Jonas Klausen za zajęcie 2. miejsca otrzymał 322 271 $.

W poniższej tabeli odnajdziecie komplet wyników opisywanego turnieju: