WSOP-E event #3 – dzień 2

Drugi dzień walki podczas eventu #3 WSOP-E Pot-Limit Omaha z wpisowym 5000 wyłonił dziewięcioosobowy skład stolika finałowego. To była błyskawiczna rozgrywka, w której najlepiej poradził sobie Theo Jorgensen.

To był szaleńczy dzień, z którego wyłonił się stolik
finałowy. Jego skład budzi respekt. Nie ma tam nikogo z przypadku, chociaż
niektórzy gracze musieli zasmakować dość sporej dawki szczęścia, aby się przy
nim znaleźć. Przez cały dzień prowadził niepodzielnie Jason Mercier, który na
samym początku zdobył ogromną przewagę dzięki wyeliminowaniu Ville Wahlbecka
oraz Roberta Williamsona III. Jednak to nie on rozpoczął final table, jako
chipleader. Dosłownie w ostatnim rozdaniu dnia wyprzedził go Theo Jorgensen,
który wyeliminował na final table bubble Ilkkę Koskinena.

WORLD SERIES OF POKER EUROPE event #3 - DZIEŃ 2 Graczy: 45 Wpisowe: 5000£ Pozostało: 9

Rozpoczęli przy pięciu dziewięcioosobowych stolikach od 9.
poziomu blindów 600 / 1200 bez ante. Gracze top 5 zostali znaleźli się przy
osobnych stolikach. Nie wiadomo, czy było to celowe rozstawienie, czy przypadek
wynikający z losowania. Najciekawiej przedstawiała się sytuacja przy stoliku nr
#2, gdzie swoje miejsca znaleźli Sorel Mizzi, Doyle Brunson, Saun Deeb
(chipleader przy tym stole), Andy Bloch oraz Markus Gloser oraz Dave Ulliott,
znany bardziej jako Devilfish . Przy pozostałych stolikach też zapowiadało
się wielce interesująco. Przy stoliku nr #1, chipleader Jason Mercier trafił na
Chrisa Bjorina oraz Roberta Williamsona III, dalej przy 3# Allen Cunningham
stanął w szranki z Philem Laakiem, Alexem Kravchecnką oraz Maxem Pescatorim.
Przy stole nr #4 Neil Channing grał w towarzystwie Joe Beeversa, Davida
Williamsa oraz zwycięzcy eventu #2 Sherkhana Farnooda. Natomiast przy ostatnim
stole spotkały się takie sławy, jak Chris Jesus Ferguson, Mike Timex
McDonald, Eric Seidel, Raul Paez oraz Magnus Person.  

Dave "Devilfish" Ulliott

Od początku było twardo i zaciekle, a krew lała się niemal
strumieniami. Pierwszą wiadomością dnia brzmiała: Fish and NO chips. Mowa
oczywiście o Davie Devilfish Ulliocie, który w jednym z pierwszych rozdań
pożegnał się z turniejem. Na flopie Dave wszedł all-in i dostał błyskawiczny
call od Markusa Glosera, który powiedział sprawdzając: Myślę, że złapałem Cię
w bardzo złym momencie, na co Ulliott odpowiedział: Mylisz się, to ja Cię
złapałem. Mam trzy króle pokazując . Gloser miał jednak combo drawa
z . Wtedy „Debilfish począł błagac krupiera „Podwój mi board, proszę
Cię." W odpowiedzi na tą próbę kumoterskiego załatwienia sprawy dostał już na
turnie , która dała prowadzenie Markusowi. Na riverze spadła blank i tym
samym Dave znalazł się poza turniejem. Chwilkę później znowu mieliśmy grube
rozdanie przy tym samym stoliku. Rozpoczął Theo Jorgensen raisem do 2400 i
dostał call od Markusa Glossera oraz Andy'ego Blocha. Wtedy siedzący na small
blindzie Ville Haavisto postanowił zagrać 3-beta do pota w wysokości
22 200. Jergensen przez chwilkę pomyślał i w końcu zagrał all-in za
43 900. Bloch spasował, jednak Gloser sprawdził. To samo poczynił
Haavisto, któremu zostało zaledwie kilka tysięcy przed sobą. Po pokazaniu kart
okazało się, że Haavisto z Gloserem mają asy i zero szans na seta. Wtedy
Jorgensen powiedział, „W sumie teraz lubię moją rękę jeszcze bardziej".
Natomiast Bloch powiedział, że spasował 8x 7x 6x 5x

Haavisto:
Jorgensen:
Golser:

Na flopie Jorgensen był szczęśliwy. Dostał w
propomocji flush drawa, który już na turnie przestał być drawem za sprawą .
River był już tylko formalnością ponieważ nie miał możliwości niczego
zmienić. Haavisto znalazł się za burtą, Gloser był crippled, natomiast Jorgensen
nabudował się do 110 000 i z uśmiechem skwitował kiwając głową: Lepiej
być farciarzem niż być dobrym!

Jason Mercier

Następnie przy stoliku nr #1 w dwóch kolejnych rozdaniach z
chipleaderem Jasonem Mercierem stoczyli boje Ville Wahlbeck oraz Robert
Williamson III. W pierwszym handzie Ville, Jason oraz Sami Kelopuro stuknęli na
flopie , aby zobaczyć spadającą na turnie . Wahlbeck wtedy zdecydował
się na atak w pulę za 13 200. Kelopuro spasował, jednak Mercier nie miał
zamiaru nigdzie się oddalać i sprawdził. Na riverze spadła . Wahlbeck
ponownie wypalił, tylko tym razem value beta za 15 000, co spotkało się z
raisem Merciera do 45 000, który to postawił Villego na all-inie. Po
chwili namysłu Wahlbeck sprawdził i musiał wstać od stołu, gdy Jason pokazał mu
z trafionym na ostatnim streecie straightem. Jason jeszcze nie zdążył
ułożyć wszystkich żetonów w pokaźne stosy, gdy u jego progu stanął Robert
Williamson III machając zadziornie swoimi holecards. Na flopie Williamson zagrał check do Merciera, który nie omieszkał zażądać opłaty w
wysokości 10 500 za obejrzenie kolejnego streeta. Williamson zagrał wtedy
raise do wielkości pota, który został niemal natychmiast przez Jasona
sprawdzony. Turn przyniósł i Williamson zagrał open-shove za około
16 000, który oczywiście został sprawdzony przez Merciera, który pokazał
Qx 7x i oznajmił ostentacyjnie: King-high flush. Robert był wściekły
miał seta z asów i krzyknął do dealera Sparuj mi board, chociaż raz w życiu!.
Niestety, tak jak Ulliottowi, tak i Williamsonowi nie udało się przekonać
dealera i na riverze jednoznacznie wyrzuciła Roberta z turnieju. Po tych
dwóch handach Jason Mercier wystrzelił jak z armaty w górę i samotnie
przewodził stawce mając około 340 000.

Doyle Brunson

W eliminowanie najsławniejszych postaci w tym turnieju bawił
się natomiast Erik Friberg, który zasiadał podczas finałowej rozgrywki World
Series of Poker Main Event w 2006 r. Najpierw na jego drodze stanął sam Dyle The Godfather Brunson. Erik wykonał limp przed flopem tuż przed podbiciem
Brunsona do 5400. Postanowił wejść w to rozdanie i obaj gracze zobaczyli flopa
w postaci: Tx 9x 7x. Obaj gracze tylko sprawdzili na, aby na turnie zobaczyć
4x. Wtedy Erik zagrał bet za 7000, na co Doyle zareagował pushem. Erik sprawdził
i Brunson pokazał Kx Kx 9x 9x. To jednak było zbyt mało na Tx 4x
Friberga. River był nieistotny w tym rozdaniu i tym samym Doyle Brunson znalazł
się za burtą. Tuż po podniesieniu blindów do poziomu 11. 1000 / 2000 bez ante.
Kolejną ofiarą Erika okazał się Andy Bloch. Już na flopie 8x 4x Friberg
postawił Blocha na all-inie.

Friberg:
Bloch:

Bloch był z przodu z dwoma parami, jednak Erik miał nieco
outów na podwojenie waletów, seta z dam oraz gutshota. Na turnie zyskał kolejne
3 outy na podwojenie się 6x spadającej na czwartym streecie. River przyniósł
Tx, która znajdowała się w kręgu zainteresowania Friberga i skompletowała mu
straighta wyrzucając Blocha z turnieju.

Swoje 5 minut miał również Sorel Mizzi, który wyrzucił z turnieju
Phila Laaka. Na turnie Kx Kx Jx Tx Phil znalazł się na all-inie mając nuts
straighta z Ax Qx. Jednak Sorel był w znacznie lepszej sytuacji, ponieważ
oprócz Ax Qx miał jeszcze Kx oraz 5x, które dawały rozliczne możliwości
polepszenia układu. I faktycznie na ostatnim streecie spadła 5x, która dała w
ostateczności Mizziemu full boat i wyrzuciła Laaka z turnieju. 5 minut jednak
trwa zazwyczaj krótko, coś około 5 minut... Tyle czasu właśnie potrzebował Sorel
aby stracić wszystkie zarobione na Laaku żetony. Na flopie 3h Qs Kc na all-inie
znalazł się David Williams, który znalazł akcję u Mizziego.

David Williams

Mizzi:
Williams:

Wszystko wygladało bardzo dobrze dla dwóch par Sorela, który
cieszył się dwoma parami. Na turnie spadła , która dała kilka dodatkowych
outów Williamsowi. Losy rozdania rozstrzygnął wyłaniający się na riverze ,
który ostatecznie dał Davidowi seta i skrócił Sorela  do 86 000. Williams po tym rozdaniu
nabudował się do 120 000.

Po podniesieniu blindów do poziomu 13. 1500 / 3000 bez ante
Mizzi starł się ze znacznie bardziej nabudowanym Erikiem Fribergiem. Najpierw
Sorel rozpoczął raisem do 8000 przed flopem z cut-offa i dostał call od Erika,
który okupował pozycję buttona. Na flopie Mizzi kontynuował za
20 000 zostawiając sobie tylko 21 500 za sobą. Erik sprawdził, jednak
gdy na turnie pojawiła się i Mizzi zagrał all-in Eric poddał rękę. W
dosłownie kolejnym rozdaniu obaj gracze znowu spotkali się na polu walki. Sorel
rozpoczął od limpa i dostał raise do 13 000 od Friberga. Gdy akcja znowu
wróciła do Mizziego ten zadeklarował 3-bet do wielkości pota. Friberg
momentalnie zagrał all-in a Mizzi sprawdził.

Friberg:
Mizzi:

Mizzi był z złej sytuacji, ale tylko do odsłonięcia
pierwszego streeta, na którym pokazał się , a za nim oraz . Na turnie
spadła nie wnosząca praktycznie niczego do rozdania , a podwojenie Sorela
przypieczętowała na riverze. Tym sposobem Sorel Mizzi nabudował się do
158 000 natomiast Erik Friberg spadł do 103 000.

Mike "Timex" McDonald

Podczas trwania tego samego poziomu blindów nadszedł czas na
doładowanie baterii w Timexie. Rozdanie rozpoczął Shaun Deeb open raisem do
7500 z UTG+1. Aż do znajdującego się na buttonie Mike'a Timexa McDonalda
wszyscy gracze złożyli karty, ten natomiast wykonał call. Do pota wszedł
również znajdujący się na big blindzie David Penly. Flop przyniósł .
Penly sprawdził, natomiast Deeb wykonał continuation bet za 18 000. Mike sprawdził,
a David najwidoczniej nie znalazł nic ciekawego na tym boardzie i postanowił
poddać rękę. Na turnie zobaczyliśmy , która potencjalnie uzupełniała flush
drawa. Deeb natychmiastowo stuknął do Mike'a, który również nie zapragnął
powiększenia pota. River przyniósł i Deeb ponownie zagrał check, jednak tym
razem Mike wykonał bet za 32 500. Shaun wykonał instant call i równie
błyskawicznie przesunął karty do mucka po zobaczeniu u Timexa. Deeb był wyraźnie zły: I suck
for checking the turn. I had the nuts - king-jack (w kierach).
Mike na to odpowiedział Myślę, że to największy pot, jaki wygrałem w tym
turnieju. Zły Deeb odburknął tylko ...i musiałeś zaliczyć suck out, żeby go
wygrać. Mike po tym rozdaniu zbudował się do 136 000, natomiast Deeb
pomimo tego, że stracił dość sporo żetonów, to jednak dalej zasiadał z pokaźnym
stackiem w wielkości 190 000. Szczęście Mike'a nie trwało jednak długo.
Chwilę później starł się on znowu z Shaunem, tylko tym razem przegrał
największego pota w turnieju, który zarazem był jego ostatnim potem. Deeb
rozpoczął open raisem i dostał pytanie od McDonalda How many chips do I
want to win this hand?, który sprawdził w końcu, aby zobaczyć pierwsze
trzy streety. Na flopie ukazały się . Deeb wykonał continuation bet za
13 000 i dostał natychmiastowy raise do wielkości puli od Timexa. Shaun
nie myślał długo i 3-betem postawił McDonalda przed decyzją all-in alvo fold.
Mike sprawdził i pokazał . Był z tyłu za Deeba. Na
turnie pojawiła się , która nie miała szansy zmienić nic w tej sytuacji,
identycznie, jak spadająca na ostatnim streecie . Damy Shauna utrzymały się
na boardzie i Mike Timex McDonald znalazł się poza turniejem, natomiast Deeb
nabudował stack do ponad 300 000.

Shaun Deeb

Wydawało się, że Shaun ma spokojną pozycję przy stoliku i
nie musi się martwić o swój byt. Wystarczyła spokojna gra, aby dotrwać do kasy.
Nic bardziej złudnego. Pomimo, że jest to pot-limit Omaha, nawet tak wielki
stack można stracić w dwóch rozdaniach. To właśnie niemal stało się ze stanem
posiadania Shauna Deeba. Najpierw podwoił on Maxa Pescatoriego, natomiast lwią
część swoich żetonów oddał niesamowitemu 
Jasonowi Mercierowi. Sądne rozdanie Shaun rozpoczął osobiście od
open-raisea do 9000 z cut-offa i dostał call od siedzącego na buttonie Merciera
oraz Maxa Pescatoriego ze small blinda. Na flopie spadły i żaden z
graczy nie zdecydował się na powiększanie puli. Turn przyniósł , Pescatori
stuknął w stół, natomiast Deeb wypalił za 15 000. Mercier wówczas przebił
do 65 000. Max nie zastanawiał się długo i spasował rękę, natomiast Shaun
postanowił tylko sprawdzić. Na riverze spadła , Deeb zagrał check, natomiast
Jason poczęstował go monster betem za 115 000 (to więcej niż wynosiła
wówczas średnia turniejowa). Deeb kiwał chwilkę głową, jednak w końcu
postanowił sprawdzić. To było naprawdę świetne zagranie Merciera, który z
nutsem w postaci straighta z zasugerował bezpardonowo kradzież pota
po pasywności Shauna na dwóch ostatnich streetach. Deeb później powiedział, że
miał dwie pary czwórki i dziesiątki. Mercier nabudował się do 680 000
natomiast Deeb został z zaledwie 88 000 w stacku. 

Po podniesieniu blindów do poziomu 14. 2000 / 4000 bez ante
gracze zbliżyli się do bubble'a. W kasie turnieju miało znaleźć się tylko 18
graczy ze 165, którzy zapłacili wpisowe. Na 21. miejscu poleciał Donnacha
O'Dea, który padł ofiarą Allena Cunninghama. Natomiast na 20 miejscu odpadł
Shaun Deeb. Rozdanie rozpoczął Eric Dalby open-raisem do 12 000 z cut-offa,
co spotkało się z 3-betem Deeba do 38 000, który okupował pozycję na big
blindzie. Dalby wtenczas zapytał krupiera: Ile on tam ma? Deeb odpowiedział: 45 500. Po usłyszeniu sumki Eric przebił dokładnie tyle, aby postawić
Shauna na all-inie. Ten sprawdził i mieliśmy małą loteryjkę.

Deeb:
Dalby:

Alex Kravchenko

W Omasze nie można zbytnio stwierdzić, że jakaś ręka przed
flopem jest znacznie lepsza, czy znacznie gorsza. Nie można stwierdzić, który
gracz jest z przodu, dopóki nie spadną karty na flopie, a tam zobaczyliśmy: . Shaun złapał swojego seta asów, jednak Dalby miał całe miliony outów na
flusha, oraz straighta. Na turnie pojawiła się , która nic nie zmieniła w
układzie sił, jednak na riverze dała Dalbyemu kolor i wysłała Deeba do domu
na 20. miejscu, 2 pozycje przed kasą.

Na bubblu odpadł Alex Kravchenko, który wszedł all-in
przeciwko Ilkka Koskinenowi. Obaj gracze mieli asy, jednak najczęściej
zgarniającym kasę układem w Omahę jest flush. I to właśnie on pogrążył
Rosjanina.

Kravchenko:
Koskinen:

Fin złapał drawa już na flopie , turn nie
przyniósł żadnych rewelacji, ale na ostatnim streecie uzupełnił się flush dla
Koskinena za sprawą i tym sposobem Alex Kravchenko kończy na 19. miejscu
dostając wyłącznie miano bubble boya.

Gra wówczas ograniczyła się do dwóch dziewięcioosobowych
stolików, z których na końcu dnia miał pozostać tylko jeden - final table
eventu #3 Pot-Limit Omaha 5000.

Stolik #1 Miejsce Gracz 1 David Penly 2 Justin Smith 3 Ilkka Koskinen 4 Eric Dalby 5 Sorel Mizzi 6 Erik Friberg 7 Chris Ferguson 8 Jason Mercier 9 Max Pescatori

Stolik #2 Miejsce Gracz 1 Tomi Nyback 2 Jolyne Thompson 3 Joe Beevers 4 Theo Jorgensen 5 Neil Channing 6 Allen Cunningham 7 Chris Bjorin 8 Stephen Kjaerstad 9 Padraig Parkinson

Allen Cunningham

Teraz już wszystko potoczyło się błyskawicznie. Niemal od
razu na 18. i 17. miejscu odpadli Jolyne Thompson oraz Stephen Kjaerstad. Pierwszy
padł ofiarą Allena Cunninghama, natomiast drugi nie dał rady Theo Jorgensenowi.
Obaj zgarnęli prawie 14,5 tys. £ nagrody. Niedługo ze zgarnięcia stacka
Thompsona cieszył Allen Cunningham, który odpadł tuż przed podniesieniem
wielkości blindów do 15. poziomu 2500 / 5000 bez ante. Za 16. miejsce w
turnieju Allen dostał identyczną nagrodę co dwaj jego poprzednicy. Ostatnie
rozdanie prosa z Full Tilt Poker rozpoczął Theo Jorgensen open-raisem do
11 000. Allen 3-betował do 39 000 i dostał call od Theo. Na flopie
zobaczyliśmy , Theo zagrał check do Allena i po jego conti-becie
raisował do all-ina Cunninghama. Po sprawdzeniu sytuacja przedstawiała się
następująco:

Jorgensen:
Cunnungham:

Allen miał wyłącznie dwa outy nadziei na cud. Nie pojawiły
się one na kolejnych streetach, gdzie zobaczyliśmy blank karty. Jorgensen
wystrzelił do góry po zgarnięciu całego stacka Allena i z 470 000 miał
poważne podstawy, aby sądzić, że znajdzie się przy stoliku finałowym. Następnie
z turniejem pożegnał się Chris Bjorin, który wdał się w walkę na stacki jeszcze
przed flopem z Joe Beeversem.

Chris Bjorin

Bjorin:
Beevers:
Board:

Za 15. miejsce Chris Bjorin zgarnął 16,5 tys. £ nagrody. Kolejną
ofiarą all-ina przed flopem padł Justin Smith, który dostał swa sprawdzenia na
swojego pusha niewielka ilością żetonów. Za 14. miejsce dostał identyczne 16,5
tys. £ nagrody.

Smith:
Nyback:
Beevers:

Theo Jorgensen

Wszystko praktycznie wyjaśniło się już na flopie, gdzie
spadły: , które ugruntowały pozycję Nybacka. Chociaż podwajająca
board na turnie dała jeszcze teoretyczne szanse na full housa, to po spadnięciu
na ostatnim streecie skończyły się wszelkie nadzieje. Na 13. miejscu odpadł
znany ze swoich alkoholowych ekscesów oraz niewyparzonej buzi Padraig Parkinson,
którego pamiętamy z turnieju H.O.R.S.E. gdzie przy stoliku doprowadzał do
szewskiej pasji Phila Hellmutha. On również otrzymał 16,5 tys. £ nagrody. Następnie
all-in przed flopem postanowił wejść Joe Beevers, który dostał akcję od Jasona
Merciera. Mercier dobrał do straighta na ostatnim streecie i pożegnał Joe na 12.
miejscu, za które ten dostał 18,5 tys. £ nagrody.

Beevers:
Mercier:
Board:

Skład Final Table
Miejsce	Gracz	Stack
1	Eric Friberg	189 000
2	David Penly	162 000
3	Jason Mercier	650 000
4	Sorel Mizzi	290 000
5	Toni Nyback	434 000
6	Theo Jorgensen	897 000
7	Max Pescatori	126 000
8	Eric Dalby	277 000
9	Chris Ferguson	282 000

Ostatnimi dwoma graczami, którzy zakończyli swoje turniejowe
kariery w evencie #3 byli Neil Channing oraz Ilkka Koskinen. Channing wdał się
w grubą akcję z młodziutkim Finem Tomim Nybackiem. Neil grał bluff, natomiast
Tomi popisał się niesamowitym sprawdzeniem wyrzucając tym samym Channinga na
11. miejscu z ponad 18,5 tys £ nagrody. Po tym rozdaniu Max Pescatori
powiedział do Neila: „Nie możesz bluffować nikogo poniżej 22 roku życia." Channing
przytaknął tylko i kiwając głową odparł: „Tak, powinienem to wiedzieć po
handzie Beeversa." Koskinen natomiast padł pod toporem holecards Theo
Jorgensena połączonych z boardem. 9. miejsce oraz miano final table bubble boya
warte było dla niego identyczne 18,5 tys £ nagrody. Po tym rozdaniu Jorgensen
wysunął się na prowadzenie w turnieju i przy final table dostał miano
chipleadera wyprzedzając rzutem na taśmę Jasona Merciera.