Pokerowy rok – marzec

Zapraszamy na podsumowanie marca w pokerowym świecie. Wielkie turnieje oraz wielkie batalie prawne!

Marzec to nadal miesiąc wielkich
turniejów oraz wielkich przepychanek prawnych, jak i w Europie, tak
i po drugiej stronie Atlantyku. Z całą pewnością ten miesiąc
będzie dobrze wspominał Chris Jesus Ferguson,
który zgarnął w końcu tytuł NBC National Heads-Up
Poker Championship. Swoje 5 minut miał również Brandon Cantu.
Okazał się najlepszy podczas Bay 101 Shooting Star zalizcanym do
serii World Poker Tour. Również Polska była przez chwilę na
ustach większej części Europy, z powodu przystanku European Poker
Tour w Warszawie.

Rozpoczęło się od NBC
National Heads-Up Poker Championship. Bez wątpienia ten turniej jest
najbardziej prestiżowym eventem heads-up na świecie. Do Caesars
Palace w Las Vegas zjechała cała śmietanka pokerowego świata.
Oczywiście nie wszyscy mogli wziąć udział w tym turnieju, miejsc
było zaledwie 64. W ciągu ostatnich 4 lat, Chris Jesus
Ferguson
zasiadał przy stoliku finałowym aż 3 razy. W 2005 oraz 2006 r.
odchodził niestety z drugą nagrodą. Jak to się mówi, do trzech
razy sztuka. Tym razem nie było na niego mocnego. W ostatnim
pojedynku, Chris pokonał swojego kolegę z Full Tilt Poker Andy'ego
Blocha. Ostateczna walka wcale nie zaczęła się dla Fergusona
dobrze, przegrał pierwszy z trzech meczów. Jednak później Jesus
rządził
przy stoliku. Dwa ostatnie mecze finałowe wygrał pewnie i zgarnął
zasłużenie 500 tys. $ oraz tytuł. Andy Bloch wzbogacił się o 250
tys. $. W półfinałach znaleźli się Phil Ivey oraz Huck Seed,
którzy za swój udział w imprezie zgarnęli po 125 tys. $ nagrody.

Marzec
był również miesiącem wzmożonych ataków na bardzo niepopularną
w światku amerykańską ustawę UIGEA (Unlawful Internet Gambling
Enforcement Act) z 2006 r. Ustawa nie uderzała bezpośrednio w
hazard internetowy, ale czyniąc nielegalnymi wszelkie operacje
finansowe związane z tym procederem, odbierała możliwość
legalnej gry, jak i w wirtualnych kasynach, tak i w pokerroomach. Na
wojnę z Wujkiem Samem poszła Komisja Europejska, która wyciągnęła
traktat handlowy między Stanami Zjednoczonymi, a krajami Unii
Europejskiej. Fakt oficjalnego zaangażowania się największego
partnera handlowego USA w sprawę UIGEA uruchomił falę ataków na
własnym podwórku Goerge'a Busha jr. Swoją batalię rozpoczęła
również IMEGA (Interactive Media Entertainment and Gaming
Association). Bardzo niezadowoleni z tego faktu byli również
bankowcy, którzy poczuli w kieszeni ograniczenia UIGEA - przecież
nie można wykonywać żadnych operacji finansowych związanych z
hazardem internetowym. Jakby tego było mało, w samym Kongresie
zrobiło się gorąco. Dwaj kongresmani John
E. Sununu
oraz Pete
Domenici
wystosowali oficjalną prośbę o oficjalną implementację ustawy do
Departamentu Finansów, a dokładnie (wówczas sekretarza) Paulsona
oraz prezesa Bernake. Nie chodzi o to, że mogło to coś wielkiego
zmienić, ale był to sygnał, że nawet na najwyższych szczeblach
władzy w USA są przeciwnicy nieszczęsnej ustawy. To oczywiście
niczego nie zmieniło. Wujek Sam bardzo nie lubi przyznawać się do
błędu. Administracja prezydenta Busha nie miała zamiaru
odpuszczać. Nie tyle pragnęła bronić UIGEA do ostatniej kropli
krwi, ale również uzbrajać ją w kolejne poprawki, które dawały
jej znacznie więcej odporności na przeróżne ataki. Sprawa
oczywiście toczy się do dziś dnia i może dopiero nowy prezydent -
Barack Obama zmieni coś w tym zakresie. Jednakże i on ma z całą
pewnością ważniejsze sprawy na głowie już na samym początku
swojej prezydentury.

Nie
było również kolorowo na europejskim podwórku. Kolejne dwa kraje
Unii Europejskiej dołączyły do grona państw, których działania
zmierzają w kierunku monopolizacji e-hazardu, a co za tym idzie,
delegalizacji wolnego rynku internetowego gamblingu. Komisja
Europejska przypomniała sobie o dwóch sprawach, które ciągnęły
się od przeszło dwóch lat. Chodzi o wprowadzone przez Holandię i
Grecję ustawy, które ograniczały dostęp do rynku hazardowego.
Holandia wprowadziła restrykcyjne przepisy, które ograniczały
promocje serwisów bukmacherskich. Była jeszcze kwestia otwarcia
kontrowersyjnego, kontrolowanego przez holenderski rząd pokerroomu,
jednak holenderski senat ostatecznie odrzucił ów projekt i wychodzi
na to, że sprawy nie ma. recja jednakże nagrzeszyła nieco
bardziej, rząd w Atenach w mniej lub bardziej skuteczny sposób
ogranicza dostęp Grekom do zagranicznych serwisów pokerowych i
kasynowych, faworyzując jednocześnie rodzimego monopolistę OPOP.
Unia dała obu krajom dwa miesiące na zmianę niefortunnych
przepisów. Problem polegał na tym, że złożone nawet w ostatnim
dniu ultimatum
odwołanie,
skutkuje ponowną rewizją sprawy przez brukselskich urzędników, co
zajmuje kolejne miesiące. Jeżeli takiego postępowania raczej nie
powinniśmy się spodziewać ze strony Holendrów, to Grecy z
pewnością z niego skorzystać chcieli. Prezes OPOP (greckiego
monopolisty) Christos
Hadjiemmanuil,
tak oto skwitował opinię KE:

Posunięcie
komisji nie narusza praw OPAP. Użyjemy wszystkich dostępnych
środków, by... bronić naszych praw monopolisty.

I
tutaj chyba trzeba zarzucić kotarę milczenia.

Kolejny
przystanek European Poker Tour miał miejsce w Warszawie. Pierwszy
raz polska sekcja PokerStrategy prowadziła relację na żywo z tego
turnieju. Nie była to chlubna impreza. Turniej w Warszawie należał
do jednych z najgorszych w całym sezonie. Bynajmniej nie mowa tutaj
o frekwencji, czy organizacji. Gracze ściągnęli do Warszawy
gromadnie w liczbie 359. Każdy z nich zapłacił wpisowe w kwocie 20
000 PLN, co zbudowało pule nagród w wielkości 7,18 mln PLN.
Najbardziej tragiczny w całym evencie był poziom. Niestety gracze
zasiadający przy stoliku finałowym nie zachwycili. Gra ciągnęła
się w nieskończoność, a ręce warte uwagi można było zanotować
na jednym pudełku od zapałek. Ostatecznie wygrał Michael Schulze -
niemiecki biznesmen, którego można nazwać totalnym amatorem. W
heads-upie pokonał Portugalczyka Ricardo Sousę, który podczas
walki o final table doświadczył jednego z największych rushów w
historii European Poker Tour. Za swoje zwycięstwo, Schulze zgarnął
ponad 2,15 mln PLN, co w przeliczeniu na pokerową walutę, dawało
wówczas prawie 1,4 mln $ - kurs dolara był wtedy bardzo niski. W
kasie tego eventu znalazł się jeden Polak. Janusz Petlic ukończył
turniej na 19. miejscu, za które otrzymał 43 tys. PLN z groszami
(27,7 tys. $). Pan Janusz znalazł się w turnieju wygrywając swoje
miejsce w turnieju kwalifikacyjnym.

W
tym samym czasie, po drugiej stronie Atlantyku toczyła się batalia
o tytuł World Poker Tour, który tym razem zagościł w Bay 101.
Turniej Shooting Star zgromadził 376 graczy, który wpłacili 9600$
+ 400$ wpisowego. Pula nagród przekroczyła 3,6 mln $. Przy
sześcioosobowym stole finałowym znalazły się takie tuzy pokera,
jak Brandon Cantu, Jennifer Harman Traniello, John The
Razor Phan
oraz Steve Sung. Wygrał Cantu, który pokonał Steve'a Sunga w
heads-upie. Za swoje zwycięstwo zgarnął równo 1 mln $. Sung
wzbogacił się o równo 585 tys. $. Na najniższym stopniu podium
ukończyła event Jennifer Harman Traniello, która dorzuciła do
swoich turniejowych wygranych 330 tys. $. W kasie tego turnieju aż
roiło się od gwiazd. Swoje działki odebrali Eric Lindgren (10 000
$), Layne Flack (13 500 $), Paul Wasicka (13 500 $), Anna Wróblewski
(16 000 $), Jimmy Tran (16 000 $), Ted Forrest (16 000 $), Andy Robl
(20 000 $), Joe Hachem (20 000 $), Clonie Gowen (24 000 $), Lee
Watkinson (44 000 $) oraz J.C. Tran, który odpadł na final table
bubble'u z 68 000 $ nagrody.

Titan
Poker, który należy do sieci iPoker był gospodarzem największego
w swojej historii turnieju z gwarantowaną pulą nagród w wysokości
2 mln $. Turniej okazał się wielkim sukcesem. Wzięło w nim udział
1380 graczy, z których każdy wniósł do puli 1500$ + 80$. W ten
sposób pula gwarantowana została przekroczona o 70 tys. $. Turniej
wygrał lekkimmd,
który za swój wyczyn dostał ponad 430 tys. $. Sukces tego eventu
przekonał organizatorów ECOOP do zagwarantowania w następnej
edycji serii aż 3,5 mln $ w turnieju głównym.

Marcowy
turniej z serii World Series of Poker Circuit odbył się w Atlantic
City. Ten event odbywał się w tym samym czasie, co impreza WPT,
dlatego w większości wzięli w nim udział gracze, których po
prostu nie było stać na miejsce w Bay 101 Shooting Star. Do Caesars
w Atlantic City zjechało 277 graczy, którzy zapłacili wpisowe w
wysokości 5150$. Pula nagród przekroczyła 1,35 mln $. Największą
jej część zgarnął Eric Sheets
Harber,
który wzbogacił się o ponad 430 tys. $. Pokonany w heads-upie Dan
Hicks otrzymał ponad 235 tys. $. Na najniższym stopniu podium
turniej ukończył Sumeet Batra, który skosił ponad 120 tys. $ -
była to ostatnia sześciocyfrowa wygrana w tym turnieju.

var myG = new glossaryHint();
myG.init(); 

var myG = new glossaryHint();
myG.init(); 

ar myG = new glossaryHint();
myG.init(

var myG = new glossaryHint();
myG.init()