Pokerowe Teorie GTO - Zadowalanie
Perfekcyjne jest wrogiem dobrego, dlatego nie przejmuj się szczegółami i skup się na tym, co naprawdę ważne.
Jedną z fantastycznych rzeczy, jaką zauważyłem po latach styczności z pokerem, jest to, że dzięki niemu można nauczyć się wiele z innych dziedzin, takich jak AI, ekonomika, teoria gier czy psychologia. Stworzyłem więc serię artykułów o zagadnieniach spoza pokera, które można skutecznie adaptować w naszej ulubionej grze.
Zadowalanie (Satisficing) to praktyczny sposób podejmowania decyzji poprzez wybranie opcji, która jest „wystarczająco dobra”, zamiast poświęcania zbyt wiele czasu na próby znalezienia idealnej. Idea pochodzi od Herberta Simona, który zwrócił uwagę, że ludzie często pracują z ograniczonym czasem, informacjami lub zasobami. W wielu przypadkach dążenie do doskonałego rozwiązania jest nierealistyczne i może w rzeczywistości spowolnić postęp.
Wyobraź sobie firmę, która utknęła na wyborze czcionki do logo. Mogliby spędzić tygodnie na porównywaniu setek projektów, ale ten czas można by lepiej spożytkować na faktyczne wykonywanie pracy. Jak mówi przysłowie: „lepsze jest wrogiem dobrego”. Poszukiwanie najlepszego może przeszkodzić w realizacji zadań.
Zadowalanie pozwala nam osiągać stały, efektywny postęp, nie grzęznąc w niekończących się decyzjach. Nie oznacza to godzenia się na złe wybory, ale rozpoznawanie, kiedy coś jest wystarczająco dobre, aby osiągnąć cel. W środowiskach pracy, gdzie liczy się czas, zadowalanie może być mądrzejszą i bardziej produktywną ścieżką.
Dobra odpowiedź na każdą sytuację
Przypomina mi to o tym, co uważam za największy błąd, jaki popełniają bystrzy gracze w pokerze, czyli zbytnie grzęźnięcie w drobiazgach.
Doskonałym przykładem byłoby poświęcanie zbyt wiele czasu na dziwne, odstające od normy rozdanie, które zagrali. Powiedzmy, że był to spot 4-bet multiway, w którym zbankrutowali z setem. Takie rzeczy nie zdarzają się często, więc lekcje, które możemy z nich wyciągnąć, są ograniczone.
O wiele lepiej, moim zdaniem, jest spojrzeć szerzej na typowe sytuacje, takie jak Blind vs Blind, lub Button vs Big Blind, spróbować ekstrapolować kluczowe powtarzalne lekcje, a następnie przejść dalej.
Przypomina mi to świetny cytat Fedora Holza, którego zapytano, dlaczego ekipa jego niemieckich przyjaciół grała tak dobrze, na co odpowiedział: „Nie mieliśmy idealnych odpowiedzi na każdą sytuację, ale mieliśmy dobrą odpowiedź na każdą sytuację”. Wiele „dobrych” odpowiedzi skumulowanych w czasie pokona kilka idealnych odpowiedzi.
Jakie teorie spoza pokera pomogły twojej grze? Daj nam znać w komentarzu.
