Wiadomości: Pokerowe Teorie GTO

Czy twoja inteligencja może stanąć ci na drodze i uniemożliwić osiągnięcie tego, czego chcesz od życia (i pokera)?

Jedną z fantastycznych rzeczy, jaką zauważyłem po latach styczności z pokerem, jest to, że dzięki niemu można nauczyć się wiele z innych dziedzin, takich jak AI, ekonomika, teoria gier czy psychologia. Stworzyłem więc serię artykułów o zagadnieniach spoza pokera, które można skutecznie adaptować w naszej ulubionej grze.

„Pułapka IQ”, termin ukuty przez pisarza Marka Mansona, opisuje paradoks, w którym osoby o wysokiej inteligencji doprowadzają do tego, że ich intelekt staje się przeszkodą zamiast być atutem. Osoby te często przeceniają abstrakcyjne rozumowanie, stają się nadmiernie krytyczne wobec systemów, które uznają za nieefektywne lub poniżej ich poziomu, i zmagają się z praktycznymi lub emocjonalnymi aspektami życia. W istocie ich inteligencja tworzy poczucie wyższości, które może prowadzić do izolacji, cynizmu lub bierności, ostatecznie uniemożliwiając im osiągnięcie sukcesu lub spełnienia.

Dobrze znanym przykładem tego zjawiska jest Chris Langan, niegdyś okrzyknięty najinteligentniejszym człowiekiem w Ameryce, z IQ szacowanym między 195 a 210. Pomimo niezwykłego intelektu Langan nigdy nie osiągnął konwencjonalnego sukcesu, którego wielu się spodziewało. Sporą część życia spędził, wykonując prace fizyczne, w tym jako bramkarz w nocnym klubie, i rozczarował się światem akademickim, twierdząc, że brakuje mu rygoru i szczerości. Zamiast dostosować się lub znaleźć sposób na poruszanie się w tym systemie, całkowicie go odrzucił, skutecznie odsuwając się od możliwości, które mógłby odblokować jego umysł. Jego historia podkreśla, że inteligencja połączona z ego lub brakiem elastyczności może bardziej szkodzić niż pomagać.

To prowadzi nas do bardziej przyziemnego i praktycznego spojrzenia na inteligencję, wyrażonego przez przedsiębiorcę Navala Ravikanta (którego dwukrotnie przedstawialiśmy w tej serii przy okazji jego Uphill Decision Razor i Hesitation Heuristic).

Naval powiedział: „Jedynym prawdziwym testem inteligencji jest to, czy osiągasz w życiu to, czego chcesz”. Z tej perspektywy inteligencja nie jest mierzona zdolnością do abstrakcyjnego rozumowania czy testami IQ, lecz umiejętnością przekształcania myśli w rezultaty. Ceni się tutaj elastyczność, inteligencję emocjonalną i działanie ponad surową moc poznawczą. Patrząc na inteligencję w ten sposób, możemy uniknąć pułapki IQ i zamiast tego skupić się na dostosowaniu naszego intelektu do celów, relacji i długoterminowego spełnienia.

Dobór gier

Widzimy ten paradoks w grach, w których decydują się brać udział niektórzy profesjonaliści z najwyższej półki.

Nie da się zaprzeczyć, że na przykład seria Triton gromadzi jednych z najinteligentniejszych pokerzystów. Tacy gracze jak Jason Koon, Stephen Chidwick czy Adrian Mateos spokojnie mogą być uznawani za najlepszych graczy na świecie.

Jednak czy naprawdę mądre jest to, że wybierają grę przeciwko sobie? Jeśli lubią wyzwania, to ok, ale jeśli chcą zarabiać pieniądze, to przecież istnieją łatwiejsze, mniej stresujące gry, w których mogliby wykręcać dużo większy profit. Mogą być ludzkimi superkomputerami, jeśli chodzi o technikę gry, ale ich dobór gier wydaje się nierozsądny.

Dla kontrastu spójrzmy na kogoś takiego jak Alan Keating, który regularnie gra w dużo łatwiejszych, bardziej hazardowych, prywatnych i transmitowanych na żywo grach cash na wysokie stawki. To niesamowity gracz, który musi mierzyć się z równie utalentowanymi profesjonalistami, ale jednocześnie ma okazję grać z wieloma słabszymi graczami. Średnio znacznie słabszymi niż regularni uczestnicy Triton.

Keating jest mądry, choć prawdopodobnie nie tak mądry, jak stali bywalcy Triton. Wygląda jednak na to, że osiąga dokładnie to, czego chce w swojej pokerowej karierze, i unika przy tym bardzo stresujących gier. Jego IQ może być niższe, ale to nie oznacza, że nie podejmuje lepszych decyzji od grinderów Triton.

Jakie teorie spoza pokera pomogły twojej grze? Daj nam znać w komentarzu.