ICM przestarzałych struktur wypłat
Barry Carter spogląda nowoczesnym okiem na ICM wypłat z Main Eventu WSOP z 1992 roku. Pierwsze miejsce otrzymywało wtedy milion dolarów, a 9. miejsce... 15 000 dolarów.
W tym tygodniu mój kolega z mediów pokerowych, Chad Holloway, podzielił się interesującą migawką z historii pokera (robi to często, więc z pewnością warto go śledzić). Była to struktura wypłat z Main Eventu WSOP z 1992 roku.
How about these final table payouts from the 1992 @WSOP Main Event?!?
Now factor in the 1st-place prize was a smooth $1,000,000!
The fun thing about the old final tables is that ICM really wasn’t a thing so they’re just blasting away with reckless abandon. pic.twitter.com/NGBaGUYBwx
— Chad Holloway (@ChadAHolloway) May 14, 2024
Przeskoki w kolejnych kwotach wyglądały szalenie, więc nie mogłem się powstrzymać, by nie zagłębić się w szczegóły. Tak prezentują się rzeczywiste wyniki ze stołu finałowego – w tamtym roku do Main Eventu zgłosiło się 201 uczestników.
| Miejsce | Gracz | Kraj | Nagroda |
|---|---|---|---|
| 1 | Hamid Dastmalchi | Usa | 1 000 000 $ |
| 2 | Tom Jacobs | Usa | 353 500 $ |
| 3 | Hans Lund | Usa | 176 750 $ |
| 4 | Mike Alsaadi | Usa | 101 000 $ |
| 5 | Dave Crunkleton | Usa | 60 600 $ |
| 6 | Clyde Coleman | Usa | 30 300 $ |
| 7 | Johnny Chan | Usa | 25 250 $ |
| 8 | Jack Keller | Usa | 20 200 $ |
| 9 | Christopher Goulding | Usa | 15 150 $ |
Całkowicie szalona struktura wypłat na FT. Zwycięzca zgarniał 56% puli nagród stołu finałowego i dostawał prawie trzy razy więcej niż zdobywca drugiego miejsca. Jeszcze bardziej szalone jest to, że zdobywca 9. miejsca wygrywał 15 150 $, co stanowi groteskowy wynik, jak na stół finałowy Main Eventu z wpisowym 10 000 $ (w tamtym roku gracze z min-cashami wygrywali mniej, niż wynosiło wpisowe).
Najprawdopodobniej tę strukturę wypłat zaprojektowano w ten sposób, aby zagwarantować zwycięzcy okrągły milion dolarów, niezależnie od tego, jak absurdalnie to osiągnięto. Założę się też, że wszystko skończyło się jakimś dealem.
Chad zastanawiał się nad ICM-em tej konfiguracji i mnie również to zaciekawiło. Miałem przeczucie, że ICM nie odgrywał tam praktycznie żadnej roli. Przy tak wysokiej nagrodzie z pewnością powinniśmy dążyć wyłącznie do pierwszego miejsca, prawda?
Pierwszą rzeczą, którą chciałem zrobić dla porównania, było sprawdzenie, jak wygląda „normalny” stół finałowy. Tak prezentował się ubiegłoroczny stół finałowy przed rozdaniem pierwszej karty:
| Miejsce | Gracz | Kraj | Żetony | BB |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Steven Jones | Usa | 90 300 000 | 75 |
| 2 | Juan Maceiras | Hiszpania | 68 000 000 | 57 |
| 3 | Daniel Holzner | Włochy | 31 900 000 | 27 |
| 4 | Adam Walton | Usa | 143 800 000 | 120 |
| 5 | Ruslan Prydryk | Ukraina | 50 700 000 | 42 |
| 6 | Dean Hutchison | Uk | 41 700 000 | 35 |
| 7 | Toby Lewis | Uk | 19 800 000 | 17 |
| 8 | Daniel Weinman | Usa | 81 700 000 | 68 |
| 9 | Jan-Peter Jachtmann | Niemcy | 74 600 000 | 62 |
A o to toczyła się gra:
| Miejsce | Nagroda |
|---|---|
| 1 | 12 100 000 $ |
| 2 | 6 500 000 $ |
| 3 | 4 000 000 $ |
| 4 | 3 000 000 $ |
| 5 | 2 400 000 $ |
| 6 | 1 850 000 $ |
| 7 | 1 425 000 $ |
| 8 | 1 125 000 $ |
| 9 | 900 000 $ |
Ta struktura również jest dość mocno skupiona wokół czołowych miejsc, bo została sztucznie zaprojektowana, aby zapewnić największą w historii pierwszą nagrodę w Main Evencie. Mimo wszystko niech to posłuży nam za przykład.
Jeśli nie czytaliście mojego artykułu o Bubble Factorach to w wielkim skrócie: im niższa liczba, tym bliżej powinno się grać do strategii ChipEV i mniej przejmować się ICM. Jeśli Bubble Factor wynosi 3, potrzeba ok. 75% equity, by sprawdzić all-in, co oznacza, że należy pasować większość pocket par. Jeśli Bubble Factor wynosi 1, czyli jest to po prostu ChipEV, potrzeba zaledwie 50% equity, by sprawdzić all-in.
Tak prezentują się Bubble Factory ze stołu finałowego Main Eventu 2023:
Najniższy Bubble Factor ma MP1 (Adam Walton), gdy wrzuca BTN (Toby Lewis). Jest to chip leader stojący przed all-inem od małego stacka, a BF wynosi 1,06, czyli decyzja jest praktycznie ChipEV. Dokładnie rzecz biorąc, Walton potrzebuje 51% equity.
Najwyższy Bubble Factor ma UTG (Steven Jones), gdy wrzuca MP1 (Adam Walton). Kiedy chip leader wrzuca w drugi stack, BF wynosi 1.95. Jones potrzebowałby 66% equity, by sprawdzić all-in.
To wszystko ma sens. Liderowi nie zagraża mały stack, ale drugi pod względem liczby żetonów gracz powinien zachować szczególną ostrożność w stosunku do lidera, ponieważ unikając go, może z łatwością osiągnąć wiele przeskoków w wypłatach.
To wszystko jest oczywiście symulacją. Teraz użyłem tych samych żetonów z 2023 roku. (nie mogłem znaleźć stacków na stole finałowym z 1992 roku), ale biorąc pod uwagę strukturę wypłat z 1992 roku.
Wykorzystałem do tego ICMIZER, a jeśli wy zrobiliście to samo, to nie musicie nawet zerkać na te liczby. Fakt, że większość z nich jest zielona, pokazuje, że ICM nie jest tu znaczący.
Aby dokonać porównania 1 do 1, MP1 vs BTN (lider vs short stack) prawie się nie zmieniło, teraz wynosi 1,03, podczas gdy wcześniej było to 1,06. Taka różnica w ogóle nie zmieni strategii.
UTG vs MP1 (Lider vs drugi stack) wciąż ma najwyższy Bubble Factor, ale teraz wynosi on 1.37. UTG potrzebuje 59% equity, vs 66% equity z przykładu z 2023. Muszę przyznać, że myślałem, że ta wartość będzie niższa.
Bardziej wymowne jest morze zieleni w drugiej tabeli. Większość Bubble Factorów wynosi poniżej 1,25, co oznacza, że equity wymagane do sprawdzenia będzie wynosić ok. 55% lub mniej. Nie jest to do końca dziki hazard w rytmie ChipEV, nadal istnieją powody do ochrony swojej pozycji i value w przeskokach na kolejne miejsca płatne, ale teraz celem jest próba bezpośredniego wygrania turnieju.
Byliście zaskoczeni tymi Bubble Factorami? Dajcie znać w komentarzu:
